RIFF '09: Dagur 4

Í dag fór ég á fjórar myndir: The Girl, Another Planet, Mid August Lunch og The Happiest Girl in the World. Meira um það seinna.

13. The Girl (Flickan)

Enn ein myndin um börn/barn sem þurfa að bjarga sér sjálf vegna áhugaleysi og ábyrgðarleysi fullorðna fólksins. Foreldrar stúlkunnar ætla til Afríku að láta gott af sér leiða, en nokkrum dögum fyrir brottför fá þau þær fréttir að hún sé of ung til þess að koma með. Í stað þess að hætta við allt saman, skilja þau dóttur sína eftir hjá óábyrgri frænku sinni. Frænkan er ótrúlega sjálfhverf og drekkur stanslaust alla daga. Eftir að hún heldur villt partí fær stúlkan nóg og nær með klækjum að fá hana til þess að skella sér í skemmtisiglingu. Hún stendur sig ágætlega ein um stund, en síðan fer allt að ganga á afturfótunum, og um stund lítur út fyrir að allt fari á versta veg. Þetta leiðir m.a. til einnar skemmtilegustu birtingarmyndar deus ex machina sem ég hef séð í langan tíma.

The Girl er góð mynd og vel leikin. Hún er oft ansi fyndin, en um leið oft mjög átakanleg. Ég get alveg mælt með þessari.

14. Another Planet

Another Planet er heimildamynd um bága stöðu barna víðs vegar um heiminn. Fylgst er með fátækum börnum í Mexíkó, Ekvador, Kongó og Kambódíu. Formið er að mestu leyti þannig að við fylgjumst með börnunum við dagleg störf (sem eru iðulega frekar niðurdrepandi) og á hljóðrásinni segja þau sögur af sér sem eru oft hrikalegar.
Þetta hefði án nokkurs vafa getað verið mjög áhrifamikil mynd, en mér finnst stíll og uppbygging myndarinnar grafa algjörlega undan mögulegum áhrifum hennar. Í fyrsta lagi þá eru þetta of mörg börn sem fylgst er með, þ.a. við komumst aldrei nógu nálægt neinum. Í öðru lagi fer myndavélin aldrei af þrífætinum, heldur er myndin byggð upp á kyrrum, oft löngum skotum, of teknum með miklu zoomi, sem dregur mjög úr innlifun áhorfandans því við erum alltaf í ákveðinni fjarlægð frá viðfangsefninu (en í staðin eru skotin oft mjög flott, sem mér finnst bara ekki skipta ýkja miklu máli í heimildamynd um þetta efni). Í þriðja lagi er allt of mikið af artí innskotum sem virðast ekki hafa neinn skýran tilgang annan en að vera flott. Ég spurði leikstjórann um þessi innskot og hann bablaði vel og lengi um hliðsetningu þess fallega í heiminum og ljóta lífsins sem börnin lifa, auk þess sem hann hamraði mjög á því sem hann kallaði "a cinematic aesthetic", þ.e.a.s. þetta er heimildamynd ætluð fyrir bíó (ekki sjónvarp) og þess vegna er hún eins og hún er. Það er alveg góð og gild pæling, en mér finnst það samt ekki góð ákvörðun, og ég er samt á því að þetta dregur tennurnar úr heimildamyndinni.

15. Mid August Lunch
Ég ætla ekki að skrifa mikið um þessa. Þetta er einfaldlega skemmtileg, lítil og sæt ítölsk mynd um Giovanni, miðaldra mann í fjárhagskröggum, sem hugsar mjög vel um háaldraða móður sína. Röð atburða leiðir til þess að hann situr uppi með þrjár gamlar konur til viðbótar á 15. ágúst (sem virðist vera frídagur á Ítalíu). Hann reynir svo sitt besta til þess að hafa ofan af fyrir gömlu konunum og eldar meðal annars handa þeim dýrindismáltíðir (ég fæ vatn í munninn bara við tilhugsunina um risastóran smjörsteiktan aspassinn sem hann ber fram snemma í myndinni). Þessi mynd er að einhverju leyti samanburður á gamla og nýja tímanum. Ítalir eru enn það gamaldags að það er ætlast til þess að börnin sjái um foreldra sína í ellinni, en það eru ekki allir sem nenna að standa í því. Þess vegna er Giovanni beðinn um að passa mæður annarra, vegna þess að hann hugsar svo vel um sína móður. Þessi mynd gæti líkast til ekki gerst á Íslandi, hér virðumst við ætlast til þess að gamla fólkið sjái um sig sjálft eða fari annars á elliheimili.

16. Hamingjusamasta stúlka í heimi
Ofurraunsæ mynd sem gerist nánast í rauntíma um það hvernig peningar geta eyðilagt sambönd. Myndin fjallar um Deliu sem vann bíl í keppni á vegum gosdrykkjaframleiðanda, og þarf nú að birtast í auglýsingu fyrir framleiðandann. Foreldrar hennar vilja selja bílinn en hún vill eiga hann. Þannig förum við fram og tilbaka milli upptöku auglýsingarinnar (sem gengur mjög illa) og rifrildis milli Deliu og foreldra hennar. Í auglýsingunni á Delia á að vera "hamingjusamasta stúlka í heimi", en á milli þess sem tekið er upp er samband hennar við foreldra sína að brotna í sundur.
Þetta er ekki léleg mynd, en mér fannst hún heldur ekki skemmtileg. Það er margt ágætlega gert í henni, og ef þú fílar ofurraunsæi, vandræðalegheit og niðurdrepandi aðstæður, þá er þetta myndin fyrir þig. Ég held hún hefði getað virkað mun betur ef hún hefði verið miklu styttri...

RIFF '09: Dagur 3

Í dag fór ég á fimm sýningar: For the Love of Movies (og tengt málþing), Swimsuit Issue, Íslenskar stuttmyndir 2, Slovenian Girl og Miðnæturbíó. Ég mun fjalla nánar um þetta síðar en get þó sagt að stuttmyndirnar á sýningu nr.2 eru heilt yfir mun betri en þær á nr.1.

8. For the Love of Movies

Ég ætla ekki að skrifa mikið um þessa. Þetta er frekar þurr heimildamynd sem samanstendur nánast bara af talandi hausum og brotum úr myndum. Efnið, kvikmyndagagnrýni, býður kannski ekki upp á mikið meira. Annað sem fór í taugarnar á mér var að það var ef til vill lögð of mikil áhersla á kvikmyndagagnrýni sem nokkurs konar neytendaráðgjöf ("Hvaða mynd á ég að fara að sjá?"), sem mér finnst ekki vera nema lítill hluti af tilgangi hennar. Góð kvikmyndagagnrýni á ekki bara að benda þér á góðar myndir og sannfæra þig um að þær séu þess virði að horfa á, heldur líka kenna þér að horfa á myndir, að hugsa um myndir og að tala um myndir.
Engu að síður er þetta að mörgu leyti áhugaverð mynd, sem er gerð af og fjallar um fólk sem elskar bíómyndir.

9. Swimsuit Issue
Ósköp krúttleg mynd um hóp af miðaldra karlmönnum sem einu sinni voru góðir í bandí, sem byrja að æfa listsund (synchronized swimming) og stefna að því að keppa fyrir hönd Svíþjóðar á heimsmeistaramótinu.
Þessi mynd er vissulega skemmtileg, og á köflum er hún ansi fyndin. Hins vegar er nokkuð margt við hana sem fór í taugarnar á mér. Fyrir það fyrsta fannst mér sögufléttan ansi fyrirsjáanleg og klisjukennd. Það eina frumlega er grunnhugmyndin (karlar í listsundi), en framvindan er öll eftir góðu gömlu Hollywood-formúlunni. Þá er aðalpersónan, Fredrik, frekar ósympatískur. Fredrik er einhvers konar útbrunninn alpha-male íþróttamaður sem byrjar að gráta þegar rennur upp fyrir honum að hann er bara lúser. Meira og minna allt sem hann gerir í myndinni gerir hann til sjálfsupphafningar - hann vill verða sigurvegari aftur, og það skiptir ekki máli í hverju. Í mynd sem þessari verða áhorfendur að halda með aðalpersónunum, og það var ekki raunin með mig á þessari mynd. Það hlýtur að teljast frekar stór galli.
Ætli ég sé ekki að reyna að segja að þetta er skemmtileg mynd, en langtífrá fullkomin. Ef þessi mynd væri bandarísk, kæmist hún þá á einhverjar kvikmyndahátíðir? Þyrfti hún að sætta sig við kvikmyndahátíðir?

10. Íslenskar stuttmyndir 2
Mér fannst þessi stuttmyndapakki mun betri en númer 1. Ef þið komist bara á annan þeirra, veljið endilega þennan.
Fyrir utan "hljóðmyndirnar" voru fjórar myndir á dagskrá: "Íslensk alþýða", "Villingur", "Epik feil" og "Mamma veit hvað hún syngur".
Best þessara þótti mér "Íslensk alþýða", sem er alveg frábær 30 mínútna heimildarmynd um verkamannabústaðina við Hringbraut. Þetta hljómar kannski ekki ýkja spennandi, en stíllinn á myndinni er einstaklega skemmtilegur og viðtölin við íbúa hússins eru áhugaverð og oft bráðfyndin. Þetta er einfaldlega mjög vel gerð og stórskemmtileg mynd. Eitt þótti mér skrýtið, og það var að einn viðmælandinn varð eiginlega að athlægi. Ég hefði viljað spyrja leikstjórann hvort það var með vilja gert en þorði því ekki þegar ég fattaði að margir þeirra sem komu fram í myndinni voru í salnum...
"Villingur" er stutt og einföld og nokkuð skemmtileg, en þó líkast til síst þessara fjögurra mynda. Í henni flippar skrifstofumaður út og keyrir útí sveit og hleypur svo um nakinn. Það var margt skemmtilegt í myndinni, en ég veit ekki alveg hvort hún hafi almennilega þróast umfram grunnhugmyndina. Ef þetta átti að vera ádeila eða einhver frekari pæling þá kom það alls ekki fram í myndinni. Þar að auki minnti ein senan, þar sem nakti skrifstofukarlinn hleypur framhjá hópi af ferðafólki, mig á pólska verkamanninn sem fyrirfór sér á Esjunni í fyrrasumar. Síðan sagði leikstjórinn að sá atburður hefði verið kveikjan að sinni hugmynd. Ég verð að játa að mér finnst það pínu smekklaust...
"Epik feil" er skemmtileg lítil mynd um ofboðslega misheppnaðan gaur sem lendir í skondnu litlu ævintýri. Einföld, skemmtileg og vel gerð.
"Mamma veit hvað hún syngur" er bráðskemmtileg mynd um mömmuna frá helvíti. Helga Braga leikur mömmu sem reynir hvað hún getur til þess að hrekja í burtu allar stelpurnar sem sonur hennar kemur með heim. Þær eru, að hennar mati, allar ljótar og heimskar. Eftir að hafa séð heimildarmynd um þjóðflokk í Suður-Ameríku, dreymir hana um að eiga samkynhneigðan son, því slíkir synir fara aldrei frá mömmu sinni, heldur sjá um þær í ellinni. Myndin hefur að geyma einhverja skemmtilegustu "út úr skápnum"-senu sem ég man eftir að hafa séð, en hefði kannski mátt enda þar, því það er fátt áhugavert eða skemmtilegt sem kemur fram eftir þá senu.

11. Slóvenska stúlkan
Áður en ég byrja að fjalla um þessa mynd finnst mér réttast að segja eitt: Ég fíla ekki raunsæi. Í leiknum bíómyndum kýs ég næstum alltaf frekar stílfæringu, töfra og ævintýri en blákalt raunsæi, og það litar það hvernig ég upplifi beinharðar raunsæismyndir eins og þessa.
Slóvenska stúlkan er nefnilega ofurraunsæ (og verulega niðurdrepandi) mynd. Hún fjallar um unga konu, Söshu, sem nemur ensku í háskóla og selur sig til þess að fá aukatekjur. Í upphafi myndar virðist allt ganga vel. Hún virðist hafa stjórn á öllu, peningarnir gera henni kleift að kaupa sér flotta íbúð (þótt henni gangi reyndar illa að útskýra fyrir öðrum hvernig hún hafði efni á henni). Síðan byrja vandræðin að hlaðast upp og áður en við vitum af er stúlkan komin það djúpt í skítinn að það virðist engin leið upp. Hún er búin að eyðileggja líf sitt.
Fyrir utan það að vera niðurdrepandi og bjóða ekki upp á eina einustu vonarglætu þá fór í taugarnar á mér að við skyldum aldrei fá að vita hvað leiddi Söshu út í vændi til þess að byrja með. Vinkona hennar, Vesna, virðist vera í nokkurn veginn sömu sporum og hún, en leiddist ekki út í vændi. Það er eins og verið sé að gefa í skyn að Sasha hafi leiðst út í vændi fyrir smá aukapening, sem mér finnst gera hennar persónu ómerkilega.
Þetta er samt alls ekki vond mynd, og ef maður fílar ofurraunsæjar og niðurdrepandi myndir þá er þetta örugglega málið...

12. Miðnæturbíó 1
Maður býst svo sem ekki við neinum snilldarmyndum á miðnætursýningunum. Ætli væntingarnar á þessum sýningum séu ekki fyrst og fremst fyndnar og kannski pínu ógeðslegar B-myndir. Myndirnar í fyrsta pakkanum eru franska stuttmyndin "Short Cut" ("Coupe court) og bandaríska hryllingsmyndin Deadgirl, en aðeins sú fyrri uppfyllti miðnæturbíó-væntingar mínar.
"Short Cut" er fyndin, súrrealísk og stórskrýtin hryllingsmynd um dverg og dularfulla vini hans. Hún blandar saman film noir, hryllingsmyndum og ýmsu öðru úr kvikmyndasögunni (annar dularfulli vinur hans minnir óneitanlega á Fu Manchu, fræga persónu úr spennutryllum 4. og 5. áratugarins í Hollywood.
Deadgirl, hins vegar, er frekar léleg exploitation hryllingsmynd um tvo unglinga sem finna naktan, bundinn kven-uppvakning í kjallara í yfirgefnu geðsjúkrahúsi. Það sem fór einna mest í taugarnar á mér er sú afstaða myndarinnar að eiginlega allir unglingsdrengir myndu glaðir vilja eiga kynlífsþræl bundinn í kjallaranum hjá sér. Ég átta mig á því að hryllingsmyndir gerast oft í ýkt vondum heimi (þetta var eitt af því sem fór í taugarnar á mörgum okkar í RWWM), og ég átta mig líka á því að hryllingsmyndir eiga ekki bara að hræða heldur líka að uppfylla fantasíur markhópsins (unglingsdrengja) en mér finnst þessi þáttur myndarinnar bara smekklaus og siðlaus. Ég meina, það fyrsta sem kemur upp í hugann hjá vini aðalpersónunnar þegar þeir finna nakta konu bundna við borð er að nauðga henni, og þetta er áður en þeir fatta að hún er uppvakningur (þeir fatta það bara vegna þess að vinurinn "drepur" hana á meðan hann nauðgar henni!).

Hvað myndir þú gera í hans sporum?

RIFF '09: Dagur 2

Í dag fór ég á þrjár sýningar: Born Without, Mamma er hjá hárgreiðslumanninum og Íslenskar stuttmyndir. Besta myndin var án nokkurs vafa Mamma..., sem var einfaldlega frábær.

5. Born Without

José Flores og börnin hans

Fyrstu mínúturnar af þessari mynd fara í raun í það að komast yfir "freak" effektinn. Hún fjallar um José Flores, sem fæddist alveg án handa og með vanskapaða fætur. Ég veit að maður á ekki að segja svona, en þegar hann gengur, sérstaklega ef honum liggur mikið á, þá minnir hann ótrúlega á mörgæs. Frá því að hann var ungur hefur hann unnið fyrir sér með því að spila tónlist úti á götu. Hann lítur alls ekki á það sem betl, en um það verður hver að dæma fyrir sig.
Í myndinni kynnumst við José, sem er skemmtilegur karl, duglegur og nokkuð klár. Við kynnumst einnig fjölskyldu hans, en hann á 7 börn. José er alinn upp í fátækt, og sjálfur er hann frekar fátækur, en hann fær nægan pening fyrir spilamennsku sína til þess framfleyta fjölskyldu sinni. José hefur líka leikið í bíómyndum, meðal annars hjá goðsögninni Alejandro Jodorowski, en í myndinni El Topo lék hann handalausan mann sem sparkar í Krists-líkneski (þegar ég skoða imdb síðuna fyrir þessa mynd þá sé ég að José Flores er ekki kreditaður fyrir hlutverk handalausa mannsins, og þá vakna upp spurningar hvort Born Without sé raunveruleg heimildamynd ... við skulum samt leyfa henni að njóta vafans.)
Fyrstu 3/4 myndarinnar kynnumst við José og hann vinnur sér samúð okkar alla. Í lokakafla myndarinnar koma síðan fram upplýsingar sem hneyksla mann algjörlega. Ekki ætla ég að gefa upp hvað það er, heldur láta nægja að benda á vandaða uppbyggingu myndarinnar. Ef þessar upplýsingar hefðu komið fram fyrr hefðu áhorfendur aldrei tekið José í sátt, og útkoman hefði verið mun verri mynd. Niðurstaðan hér er hins vegar góð mynd sem lýsir á raunsæjan og hlýjan hátt lífi José Flores.

6. Mamma er hjá hárgreiðslumanninum
Hiklaust besta mynd hátíðarinnar hingað til.
Myndin fjallar um hóp barna á 7. áratugnum og spannar sumarfríið þeirra, byrjar á síðasta skóladeginum og lýkur á fyrsta skóladeginum. Þó svo að öll börnin í hverfinu séu að einhverju leyti til umfjöllunar þá er er aðallega fylgst með þremur systkinum, Gauvin fjölskyldunni, en aðalpersóna myndarinnar er elsta systkinið, Élise Gauvin, 15 ára stúlka. Hin systkinin eru Coco, sem er svona 13-14 ára og eyðir öllu sumrinu í að smíða kassabíl með sláttuvélarmótor, og Benoit, sem er svona 6-8 ára gamall og virðist vera eitthvað þroskaheftur.
Ég ætla ekki að fara mikið í plottið í myndinni því það er ekki stór þáttur í því af hverju mér fannst hún svona góð. Eins og með svo margar myndir og sögur sem gerast í heimi barna og unglinga þá er fullorðna fólkið meira og minna gagnslaust. Eina fullorðna manneskjan sem eitthvað vit er í er utangarðsmaður, Herra Fluga, en hann er heyrnarlaus og virðist lifa á því að hnýta flugur.
Persónusköpunin í þessari mynd er mjög góð. Vissulega er fullorðna fólkið sjálfhverft og meingallað, en börnin eru frábærir karakterar, hvort sem það er litli ljóshærði strákurinn sem er búinn að bíta það í sig að pabbi hans sé austurrískur prins, eða strákurinn sem er hlaðinn áhyggjum og þarf að gæta þunglyndrar móður sinnar. Leikur barnanna er líka frábær, sérílagi stelpan sem lék Elise. Þetta er einfaldlega frábær mynd sem heldur manni í sögunni allan tímann. Ég var það niðursokkinn í söguna að ég get lítið talað um stíl, tökur eða þess háttar. Það eina sem ég get sagt er að myndin var mjög falleg. Þið megið ekki láta þessa framhjá ykkur fara.

7. Íslenskar stuttmyndir 1
Þessi stuttmyndapakki var ekkert sérstakur. Það voru 5 stuttmyndir, ein frekar slöpp ("Krummafótur"), þrjár allt í lagi myndir ("Njálsgata", "Ég elska þig" og "Sykurmoli") og loks ein frekar góð ("Herramenn").
"Njálsgata" var ágætlega gerð mynd um sambandsvandræði sem af einhverjum undarlegum orsökum var látin gerast árið 1996.
"Ég elska þig" fannst mér hallærislega artí. Ekkert sérstaklega varið í hana, en hún var sæmilega flott á köflum og nokkuð vönduð. Eitt móment fannst mér þó mjög "cheap", þegar ein lína er endurtekin í voice-over.
"Herramenn" var bráðskemmtileg. Hún er um þrjá unga menn sem koma saman og segja hvor öðrum sögur. Hún er að miklu leyti spunnin og stíllinn á henni er ansi skemmtilegur, en fyrst og fremst eru það samskipti mannanna og sögurnar sem þeir segja sem halda myndinni uppi. Ég get alveg mælt með þessari.
Inn á milli stuttmynda voru svokallaðar "hljóðmyndir" (asnalegt nafn) sem voru í eins og heimildamyndir nema bara með hljóði (s.s. engin mynd og þess vegna ekki "hljóðmyndir"). Þetta voru fjórar "myndir", en það var í raun bara sú síðasta sem var eitthvað skemmtileg. En þetta er samt skemmtilegt form.

RIFF '09: Dagur 1

Ég ákvað að hefja hátíðina af krafti og fór á fjórar myndir í dag: Sweethearts of the Prison Rodeo, Dirty Mind, Nord og opnunarmyndina Ég drap mömmu mína. Nú liggur leiðin á opnunarhófið.

1. Sweethearts of the Prison Rodeo

Sweethearts of the Prison Rodeo er heimildamynd um fanga (bæði karla og konur) sem taka þátt í fangelsis-kúrekasýningu í Oklahoma. Þessi sýning hefur verið haldin árlega síðan 1940, og er ein tveggja sinnar tegundar í heiminum.
Við kynnumst nokkrum kvenföngunum og einum karlfanga nokkuð vel, og sögur þeirra eru oftar en ekki ansi átakanlegar:

• Karlfanginn, Danny, hefur setið inni í 25 ár fyrir morð, en eygir loks smá vonarglætu þegar hann fer fyrir reynslulausnarnefnd (parole board). Þetta er fjórtánda árið sem hann tekur þátt, en þessi kúrekasýning er það eina í lífi hans sem færir hugann frá fangavistinni. Hann kennir hinum föngunum hvernig skal sitja nautið, og er auk þess mikill heimspekingur með margar pælingar sem gera hann að skemmtilegu viðfangsefni. Það skrýtna er að hann ræðir eiginlega aldrei glæpinn sem hann situr inni fyrir, en það virðist vera eini glæpurinn sem hann hefur framið á ævinni.
• Einn kvenfanginn, Foxy, flúði að heiman þegar hún var 12 ára. Þegar myndin er tekin er hún 23 ára og er búinn að afplána tvö ár af 20 ára dómi, og þá er hún byrjuð að reyna að hafa uppi á fjölskyldu sinni.
• Annar kvenfangi, Jamie, er búin að vera 13 ár í fangelsi fyrir morð. 17 ára gömul var hún dæmd í 30 ára fangelsi. Á einhvern undarlegan hátt tókst henni að verða ólétt innan veggja fangelsisins, þ.a. hún á son sem hún hefur í raun aldrei verið með.
• Langflestir hinna kvenfanganna voru dópistar sem voru byrjaðir að búa til meth heima hjá sér.

Rodeo-senurnar í þessari mynd eru frekar brútal. Ég fékk eiginlega þá tilfinningu að þeir sem skipulögðu þessa sýningu hefðu hugsað með sér að þátttakendurnir væru hvort eð er fangar sem hefðu engu að tapa. Einn dagskrárliðurinn, "Bull Poker", felst til dæmis í því að keppendur fá sér sæti í kringum borð og svo ræðst naut á þá. Sigurvegarinn er sá sem situr sem fastast. Annar dagskrárliður er "Money the Hard Way", þar sem keppendur reyna að ná snæri sem hefur verið bundið um hornin á nautinu. Það eru u.þ.b. 40 þátttakendur í þeim lið, og ansi margir fá flugferð í boði nautsins, sumum er jafnvel hent 2-3 metra í loft upp. Að sögn eins viðmælandans sem hefur mætt á keppnina í tugi ára þá hefur fólk dáið í þessari keppni, m.a. verið rekið á hol, en þetta árið (2007) virðist enginn meiðast alvarlega fyrir utan einn sem mölbrýtur á sér kjálkann.
Þessi mynd er ágæt skemmtun og gefur góða innsýn í hugarheim fangans. Ég mæli hiklaust með henni.

2. Dirty Mind
Ég hef svo sem ekki miklu við færslu Guðmundar að bæta. Við vorum sammála um að þetta væri ágæt mynd, en ekkert frábær, og hún skildi svo sem ekki mikið eftir sig. Fín afþreying. Margt ágætlega gert og nokkuð vel unnin, en hún er soldið "lókal". Ég gæti trúað því að útlendingur sem horfir á góða íslenska mynd (t.d. Reykjavík-Rotterdam) gæti upplifað hana á svipaðan hátt.

3. Nord
Hiklaust besta mynd dagsins. Hún fjallar um Jomar (t.h. á myndinni hér fyrir ofan) sem hefur þjáðst af þunglyndi og kvíðaköstum undanfarin 4-5 ár. Þegar þunglyndið fór að hrjá hann fór kærastan frá honum og tók saman við besta vin hans. Í upphafi myndar birtist vinurinn og segir Jomar að hann eigi 4 ára gamlan son. Þá ákveður Jomar að halda norður til þess að hitta son sinn, og á leiðinni hittir hann fjölmarga litríka karaktera, eins og t.d. hómófóbíska unglinginn sem er með honum á myndinni hér fyrir ofan.
Á meðan ég horfði á myndina hugsaði ég um hvernig hún sýnir tvær stórar ástir Norðmanna, kántrí tónlist og landa. Eins og allir vita sem hafa sörfað framhjá norsku stöðvunum á fjölvarpinu eftir kl. 11 á kvöldin, þá virðast Norðmenn haldnir óeðlilegri ást á kántrí tónlist, og sándtrakkið í þessari mynd er þar engin undantekning, enda mjög svo kántrí-skotið. Þess utan ku Norðmenn neyta óeðlilega mikils sykurs miðað við höfðatölu, og er það rakið til þess hversu margir brugga landa. Í myndinni er uppáhalds drykkur aðalpersónunnar einmitt landi, sem hann teygar í gríð og erg um leið og hann gleypir kvíðastillandi töflur.
Þessi mynd er bæði fyndin og hlý. Jomar er frábær persóna og maður finnur virkilega til með honum. Það er örugglega ekki auðvelt að skapa virkilega sympatískan þunglyndissjúkling, en það tekst óneitanlega í þessari mynd. Þið megið ekki láta þessa framhjá ykkur fara.

4. Ég drap móður mína
Ég get ekki annað en velt fyrir mér af hverju þessi mynd varð fyrir valinu sem opnunarmynd hátíðarinnar. Þótt þetta sé alls ekki vond mynd, þá sé ég ekkert í henni sem virkilega réttlætir þetta val. Leikstjórinn var ekki viðstaddur, og þetta er langt í frá besta mynd hátíðarinnar (gæti jafnvel verið versta mynd dagsins).
Sérstaða þessarar myndar er kannski fyrst og fremst ungur aldur leikstjórans (sem lék jafnframt aðalhlutverkið og skrifaði handritið), en hann er fæddur 1989. Ég er ekki frá því að þessi ungi aldur hafi skinið í gegn, ekki í reynsluleysi heldur í því sem ég upplifði sem ógagnrýna nálgun á hegðun aðalpersónunnar. Nú getur vel verið að ég hefði túlkað myndina öðruvísi ef ég hefði ekki vitað að hún var gerð af ungling. Kannski hefði ég séð íroníu gagnvart aðalpersónunni sem ég sá ekki núna. En mín upplifun var sú að aðalpersónan, sjálfhverfi og tilgerðarlegi unglingurinn Hubert, hafði samúð leikstjórans en náði ekki að vinna mína samúð.
Margt í þessari mynd er mjög vel gert. Samtölin (eða öllu heldur rifrildin) milli Hubert og móður hans eru oft mjög góð, og mörg mjög fyndin móment þeirra á milli. Hins vegar fannst mér myndin oft á köflum hræðilega tilgerðarleg, og "heimavídjó" Huberts þar sem hann talar við myndavélina um tilfinningar sínar til móður sinnar eru asnaleg, ótrúverðug og óþörf.
Einn lokapunktur um þessa mynd: Anne Dorval, sem leikur móður Huberts, minnti mig ótrúlega á Shirley MacLaine, sem er ein af mínum uppáhaldsleikkonum. Kannski er það ein ástæðan fyrir því af hverju ég hafði oft á tíðum meiri samúð með henni en Hubert. Smá samanburður, fyrst móðir Huberts (ásamt Hubert) og svo Shirley MacLaine:

Up

Ég horfði á þessa nokkrum tímum eftir að við horfðum á Citizen Kane, og eitt af því sem ég tók fyrst eftir var að þær byrjuðu nánast eins: báðar byrja á gamaldags fréttamynd.

Þessi mynd er náttúrulega bara tær snilld. Mér finnst svolítið skrýtið hvað það er búið að vera lítið "buzz" í kringum þessa mynd, miðað við hversu góð hún er, og svo er þetta auðvitað Pixar og Pixar-menn gera einfaldlega ekki lélegar myndir. Það er eiginlega ótrúlegt að sjá hversu metnaðarfullir þeir eru alltaf. Myndirnar þeirra eru ekki bara skemmtilegar, heldur eru þær gríðarlega flottar og Pixar-menn reyna að ryðja nýjar brautir í hverri einustu mynd. Í greininni "Rat Rapture" fjalla David Bordwell og Kristin Thompson um Ratatouille (næstsíðustu mynd Pixar-manna á undan Up), og líka um Pixar almennt. Eitt af því sem Kristin Thompson finnst skemmtilegast við að sjá nýja Pixar mynd er að reyna að átta sig á hvaða tæknilegu markmið Pixar-menn hafi sett sér fyrir myndina, hvort sem það er að ná raunsæjum loðnum feldi eins og í Monsters Inc., flottum endurspeglunum eins og í Cars (þar sem spegilslétt og gljáandi yfirborð aðalpersónanna var helsta áskorunin), eða í Ratatouille þar sem þeir ná áður óþekktum hæðum í raunsæi umhverfisins (tökum sem dæmi eldhúsið, þar sem hver einasta flís var stillt af svo þær væru ekki allar eins). Pixar sameinar einfaldlega ótrúleg tæknileg afrek og virkilega góða afþreyingu. Geri aðrir betur.

Ég er ekki viss hvert tæknilega markmiðið er í Up. Það sem mér dettur helst í hug er þrívíddin. Pixar hefur gefið það út að allar myndir þess héðan í frá verði í 3-D (og þeir eru meira að segja að "endurgera" Toy Story 1 og 2 í 3-D). Persónulega fannst mér þrívíddin í Up ekki bæta miklu við, og eiginlega hefði ég frekar viljað sjá hana í tvívídd einfaldlega vegna þess að mér finnst svolítið erfitt að horfa á þrívídd (augun þreytast frekar). Á hinn bóginn var ágætt að sjá þrívíddarmynd sem er ekki bara gimmick, þar sem eru engar senur sem ganga BARA út á hluti sem þjóta í átt að áhorfandanum.

Eins flott og Up er, þá er það sagan sem heillar mann. Montage-senan þar sem líf gamla karlsins er tekið saman er alveg frábær. Og svo er myndin bara uppfull af frábærum persónum (sérílagi skátinn Russell og hundurinn Dug) og fyndnum uppákomum. Í raun er allt tengt hundunum alveg sérlega skemmtilegt (t.d. "the cone of shame"). Sagan heldur manni alveg frá byrjun og maður tengist persónum tilfinningaböndum, svo að manni hlýnar um hjartarætur þegar vel gengur og maður verður jafnvel klökkur á ákveðnum augnablikum ("Thanks for the adventure..." - þeir sem hafa séð myndina vita hvað ég meina). Þetta er mynd sem allir verða að sjá!

Að lokum:
David Bordwell skrifaði aðra skemmtilega grein um Pixar, "A Glimpse into the Pixar Kitchen", sem fjallar svolítið um það hvernig þessar myndir eru unnar, bæði frá tæknilegu og listrænu sjónarmiði. Hér er áhugaverður kafli úr þeirri grein:

What makes Pixar films so fine? Bill supplied one answer: It’s a director-driven studio. As opposed to filmmaking-by-committee, with producers hiring a director to turn a property into a picture, the strategy is to let a director generate an original story and carry it through to fruition (aided by all-around geniuses like the late Joe Ranft). Within the Pixar look, John Lasseter’s Toy Story 2 and Cars are subtly different from Brad Bird’s The Incredibles and Ratatouille or Andrew Stanton’s Finding Nemo and upcoming Wall.E.

Í greininni "Reflections on Cars" er Kristin Thompson í sömu pælingum og í "Rat Rapture", en fer aðeins dýpra í efnið.

Á youtube má finna bráðskemmtileg "upisode" sem innihalda senur sem ekki eru í myndinni (1, 2, 3).

Að lokum, smá glaðningur:

Inglourious Basterds

Eftir heldur magurt bíósumar virðast myndirnar loksins vera farnar að hrannast upp - nýjasta mynd Tarantinos og snilldar-teiknimyndin Up (að því er ég hef heyrt) báðar frumsýndar sömu helgi, síðan kemur Reykjavík Whale Watching Massacre og svo loks RIFF rétt handan við hornið.
Ef mig misminnir ekki þá fór ég ekki á nema 2 myndir í bíó í sumar (Hangover og Brüno), og fannst ég samt ekki missa af neinu, nema kannski Hurt Locker. Ég ætla mér þó að bæta það upp á næstu dögum.
Ég fór á Inglourious Basterds með talsverðar væntingar. Tarantino er svo yndislega mikið bíónörd, og myndirnar hans eru alltaf uppfullar af svona "tongue-in-cheek" tilvísunum í alls konar myndir. Í þessari mynd kom ég t.d. auga á mjög augljósar tilvísanir í þrjár mjög frægar myndir: The Searchers, The Good, the Bad and the Ugly og Taxi Driver.
The Searchers: Frægasta skotið í The Searchers sýnir John Wayne standa í dyragætt og snúa sér svo við og fjarlægjast. Á mjög áhrifamiklu augnabliki í fyrsta kafla Inglourious Basterds er þetta skot endurskapað að nokkru leyti. Þið takið eftir því þegar þið sjáið það.
Taxi Driver: Undir lok Taxi Driver er mjög flott skot sem sýnir stöðu mála eftir byssubardaga. Það er tekið ofan frá, og myndavélin líður hægt yfir "vígvöllinn", en á sama tíma er skotið tiltölulega dökkt, þannig að þótt þú fáir ákveðna hugmynd um hvað hefur gerst, sérðu það aldrei skýrt. Í lokakafla Inglourious Basterds er einmitt svolítið svipað skot (síðasta skotið í sýningarklefanum). Í fyrstu mundi ég ekki eftir skotinu úr Taxi Driver, en þetta skot var samt það frábrugðið stíl myndarinnar að mig grunaði strax að um einhvers konar tilvísun væri að ræða (sem reyndist rétt, því þegar ég kom heim og var að finna til skot handa ykkur úr hinni ágætu heimildamynd Visions of Light er einmitt þetta skot úr Taxi Driver sýnt).
The Good, the Bad and the Ugly: Ég held ég þurfi ekkert að útskýra þetta frekar fyrir þá sem hafa séð báðar myndir. Quentin Tarantino hefur margsagt að sér finnist The Good, the Bad and the Ugly besta mynd sem nokkurn tíman hefur verið gerð, og það sést í Inglourious Basterds. Í fyrsta kaflanum vísar tónlistin mjög sterkt til Spaghettí-vestranna (ég er ekki alveg viss, en mér fannst hann nota stef úr annað hvort The Good, The Bad and the Ugly eða For a Few Dollars More nánast óbreytt, með smá píanóstefi yfir (tilbrigði við Für Elise)). Þar að auki notar hann mjög mikið það sem hann sjálfur kallar "Sergio Leone skotið", þ.e. extreme close-up þar sem athyglinni er sérstaklega beint að augum persónunnar til þess að skapa spennu (besta dæmið um svona skot er bardagaatriðið í lok The Good, the Bad and the Ugly). Ég fann ekki screenshot af þessu skoti á Google en plakatið hér fyrir neðan er ágæt birtingarmynd fyrir þetta:
Og þetta eru bara þær tilvísanir sem ég áttaði mig á nokkurn veginn samstundis. Það voru fullt af öðrum skotum og senum sem mig grunar að hafi verið nánast beinar tilvísanir eitthvert annað, en bara í myndir sem ég hef ekki séð. Ef ég væri t.d. betur að mér í B-myndum (sérílagi gömlum B-myndum sem gerast í seinni heimsstyrjöldinni) þá hefði ég kannski komið auga á fleiri skemmtilegar vísanir. Þó má alls ekki skilja það sem svo að Tarantino taki þessi skot eða þessar senur beint upp, heldur er hann að leika sér með hefðina, vísanirnar eru stríðnislegar og kaldhæðnar.
Samt er Inglourious Basterds alls ekki bara samansafn af tilvísunum fyrir bíónörda, heldur er þetta bráðskemmtileg, spennandi og á köflum drepfyndin mynd (fyrir þá sem hafa séð hana: "Arrivederci" (berist fram með sterkum Suðurríkjahreim)). Plottið er stórsniðugt og sumar senurnar bera vott um gríðarlega hugmyndaauðgi Tarantinos. Til dæmis er ekki hægt að saka Tarantino um sögufölsun, því hann gefur einfaldlega sagnfræðinni langt nef og endurskrifar hana að flestu leyti.
Eitt af því sem mér finnst skemmtilegast við þessa mynd er hvað hún tekur sig (og heimsstyrjöldina) lítið alvarlega. Í raun á myndin meira skylt við teiknimyndir og ævintýramyndir en stríðsmyndir. Ofbeldið í myndinni er að hluta til meira teiknimyndaofbeldi en alvöru (alveg eins og í Kill Bill), og sumar persónurnar eru yndislega ýktar eins og Bjarnarjúðinn Donny Donowitz (sem er leikinn svo ýkt af Eli Roth að ef um eitthvað annað hlutverk væri að ræða hefði ráðning hans verið talin hneyksli), en hans helsta kennimerki er hafnaboltakylfan... Einnig er persóna Hitlers gott dæmi um þetta - hann er hálf-kómískur karakter, ofur-veiklyndur og skapstór, minnir kannski mest á einræðisherra Chaplins eða Hitler eins og hann birtist í gamanmyndinni The Devil with Hitler frá 1942.
Raunsæi er neðarlega í forgangsröðinni hjá Tarantino í þessari mynd, og mér líkar það. Ég vil miklu frekar sjá bíómynd sem tekur sig eða umfjöllunarefnið EKKI alvarlega og leikur sér með efnið, en mynd sem þykist vera ofur-raunsæ en inniheldur síðan bull-söguþráð eða margfellur um sjálfa sig í þessu "raunsæi" sínu (t.d. Saving Private Ryan og Gladiator)
Í stuttu máli sagt er Inglourious Basterds pottþétt bíó og einstök skemmtun. Ég mæli eindregið með þessari.

Maraþonmyndin: "Making movies in your head"

Fyrsta verklega æfingin ykkar í haust er maraþonmyndin. Nú vill svo skemmtilega til að einn uppáhalds kvikmyndabloggarinn minn var einmitt að birta stutta færslu um kvikmyndagerð í þeim anda. Í færslunni "Making movies in your head" skrifar Jim Emerson um reynslu sína af því að gera stuttmyndir á 8mm myndavél þegar hann var lítill.

Eins og hann lýsir því þá sá hann myndina fyrir sér, eitt skot í einu, og reyndi svo að taka hana þannig - klippingin fór fram í höfðinu á honum (og myndavélinni) en ekki á klippiborðinu. Þetta er einmitt það sem þið ættuð að hafa að leiðarljósi við gerð maraþonmyndarinnar, að sjá fyrir ykkur myndina, skot fyrir skot, að minnsta kosti 2-3 skot fram í tímann, og reyna svo að framkvæma í takt við það. Þar að auki hafið þið eitt framyfir hinn barnunga Jim Emerson: ef skotið mistekst getið þið tekið það aftur. Þegar tekið er upp á filmu (eins og í 8mm vélinni) þá er ekki hægt að taka yfir neinn kafla, þannig að ef maður vill ekki klippa myndina eftir á þá hefur maður bara einn séns...

Umsagnir um lokaverkefni

Engilbert Svarfdal
Anna, Birta, Íris, Kristján, Tryggvi.
Skemmtilegt mockumentary.
Ágætlega gerð.
Tónlistin vel útfærð.
Notkun ljósmynda mjög fín.
Viðtölin mörg hver mjög fín, og skemmtilega klippt milli viðtala.
Margar senur oflýstar. Sérstaklega var byrjunin alveg "sprungin".
Tímasetningin (comic timing) var almennt nokkuð góð.
Var á mörkunum að ná upp í 9,5, en klúðrið á frumsýningardag útilokar það eiginlega.

9,0

Brot og brestir
Árni, Gísli, Ragnar og Steinar.
Margt ágætt í þessari.
Mér finnst hún samt meiri "æfing" en heildstæð mynd.
Tónlistin var soldið "overkill", en átti vafalítið að vera það (s.s. íronísk notkun tónlistar).
Klippingin var fín og útfærslan á þessu ýkta melódrama var nokkuð skemmtileg.
Flashbackið og symbólismi skálarinnar voru ágætlega útfærð.

8,0

Op. no. 1
Andri, Björn Ívar, Haraldur, Helga, Héðinn.
Ég man ekki hvað þessi hét...
Eins og með "Brot og bresti" þá finnst mér þessi vera meira í átt að æfingu en heildstæðri mynd.
Það er margt skemmtilegt í myndinni - sumt er hálfgert "homage" til David Lynch og Idi i smotri, rússnesku stríðsmyndarinnar sem við horfðum á.
Sumar senurnar voru ROSALEGA oflýstar. Ég vona að það hafi verið stílræn ákvörðun, en þetta var samt soldið klúðurslegt.
Þessi hópur vann sér heldur ekki inn vinsældir með því að fara langt fram yfir töku- og klippiáætlun.

7,5

Umsókn #68
Anton, Magnús, Pétur og Tómas.
Margt ágætt við þessa. Hún er fyndin, nokkuð skemmtileg og hefur nokkur góð móment.
Mér finnst þetta form ekki beint hentugt fyrir svona lokaverkefni, ég hefði viljað heildstæðari sögu.
Skilað allt of seint.

8,0

Kleifarvatn
Gunnar, Ísak, Jóhann og Jóhanna.
Flottar tæknibrellur.
Ágæt hugmynd og margt vel gert.
Mér fannst aðeins vanta upp á útfærsluna. Ég hefði viljað sjá unnið meira með þessa tilvistarkreppu að vera ekki til. Mér fannst eiginlega vanta einhverja eftirminnilega senu um það (símtalið við 118 komst einna næst).
Mér finnst soldið ofnotað "dissolve through black" í myndinni.
Annars var ég ansi ánægður með hana.
Skilað seint samt...

9,0

Umsagnir um seinni fyrirlestraröð

John Waters
Birta, Íris og Helga.
Flott powerpoint.
Ágætt æviágrip.
Skemmtilegar og vel valdar klippur, en soldið klúður við afspilunina.
Gaf ágæta mynd af höfundarverki Waters og ætti að hvetja einhverja til þess að kíkja á fleiri myndir eftir hann.

9,0

Bollywood
Anna og Jóhanna.
Mjög fínn fyrirlestur. Gaf góða hugmynd um helstu einkenni og sérstöðu Bollywood og fór svolítið í helstu flokkana og helstu stjörnurnar.
Góðar klippur.

10,0

John Carpenter
Anton, Pétur og Tómas.
Þessi leið fyrir það að vera illa undirbúinn og enn verr samhæfður. Er til of mikils ætlast að menn séu búnir að finna myndir og skella þeim inn á powerpoint, en ekki að googla myndir jafnóðum?
Svo var greinilega engin samhæfing milli manna, Pétur talaði í raun um sömu hlutina og Tómas og Anton.
Klippurnar voru ágætar.
Margt ágætt og athyglisvert kom fram.

6,5

Hayao Miyazaki
Þetta var fínn fyrirlestur.
Flutningurinn var ágætur.
Fín umfjöllun um einkenni og framleiðsluferli.
Góð klipp.

9,0

Anime
Árni, Gísli, Steinar og Ragnar.
Ágætur fyrirlestur. Í styttra lagi.
Flutningurinn var upp og ofan.
Fín umfjöllun um helstu atriðin - sögu, einkenni, flokka o.s.frv.
Fókuseraði kannski meira á sjónvarpsþætti en ég hefði viljað.

8,0

Takashi Miike
Andri, Haraldur, Héðinn og Magnús.
Allt of langur fyrirlestur, ekki tilbúinn á réttum tíma.
Einnig var heljarinnarklúður með myndirnar. Ég veit ekki að hversu miklu leyti hópurinn ber ábyrgð á því, en samt...
Annars var þetta fínn fyrirlestur.
Gott æviágrip og umfjöllun um einkenni.
Fullt af fínum punktum.
Góð umfjöllun um Ichi the Killer og Gozu.
Fín klipp.

7,5

David Lynch
Björn Ívar.
Of langur og of seint.
Annars margt ágætt í fyrirlestrinum.
Fínt æviágrip.
Gott um verk og einkenni.
Fínt klipp úr Blue Velvet (en hefði ekki hægt að vera með tilbúið klipp frekar en alla myndina?).
Svolítið ómarkvisst á köflum.
Sýnir lesbíusenu úr Mulholland Dr. Ég veit ekki alveg hvað mér finnst um það - lesbíusenan er ekki beint dæmigerður David Lynch, en gæti kannski laðað að áhorfendur (og ég var búinn að segja að fyrirlestrarnir ættu að "auglýsa" leikstjórana).
Klippur eru of stór hluti af fyrirlestrinum, nálægt 2/3.

6,0

Krzysztof Kieslowski
Breki.
Of langur og of seint.
Annars mjög góður fyrirlestur.
Gott æviágrip og ágætt powerpoint.
Fín upptalning á verkum en vantar eitthvað um flutninginn frá Póllandi til Frakklands.
Góð umfjöllun á Dekalog og Litunum. Góð klippa úr Short Film About Killing. Góð klippa úr Hvítum.

7,5

Jim Jarmusch
Kristján og Tryggvi.
Þessi fyrirlestur var aldrei fluttur.

0,0

Stuttmynd 2: Umsagnir

Hópur 1
Árni, Gísli, Ragnar og Steinar
Heimildamynd: Jóa á Háafelli
Ansi vel gerð mynd sem uppfyllti allar helstu kröfur. Hún var fróðleg og nokkuð gott flæði í henni. Greinilega meiri vinna lögð í hana en margar hinna.

9,5

Hópur 2
Anna, Birta, Breki, Íris, Kristján og Tryggvi
Mynd um Pólverja í Reykjavík.
Sumt ágætt í henni. Nokkur skemmtileg skot til dæmis, og ágætlega valin tónlist. Samt vantaði smá meiri metnað og vinnu í þetta.

7,0

Hópur 3
Gunnar, Ísak, Jóhann og Jóhanna
Heimildamynd um Jóa systemus.
Sumt ágætt. Miðað við stuttan klippitíma var þetta ágætlega gert, en ég hefði viljað sjá hana fullklippta. Nær samt alveg að skapa sæmilega frásögn, og gerir ágætlega í því að nota viðtalið við Jóa sem hálfgerðan sögumann í voice-over.

7,5

Hópur 4
Tómas, Pétur, Magnús og Anton
Ágæt örmynd. Erfitt að átta sig á pælingunni á bak við hana, en hún var skemmtilega klippt og myndaði skemmtileg hughrif með hraðri klippingunni og ofbeldisfullum innskotunum.

8,5

Hópur 5
Haraldur, Andri, Björn, Héðinn og Helga
Skiluðu mynd ALLT OF SEINT.
Myndin var að mörgu leyti ágæt. Skemmtilega útfært hlaupið, og kross-klippingin var fín. Endar svo á skemmtilegri afhjúpun.
En myndin kom samt löngu eftir lokafrest, og ég var búinn að hóta núlli, þannig að ég sé mér ekki fært að víkja frá því.

0,0

Dagskrá 13. viku, 30. mars - 3. apríl

Mánudagur 8.10-9.35
Kvikmyndasaga.
Evrópa til 1930. (sjá kafla 3 í A Short History of Film)
Byrjum kannski á Hollywood stúdíókerfinu fyrir stríð (kafla 4 í A Short History of Film).

Miðvikudagur 8.10-9.35
Kvikmyndasaga.
Hollywood stúdíókerfið fyrir stríð (kafli 4).
Evrópa framyfir stríð, í mjög stuttu máli (kafli 5).

Föstudagur
Ég ætla að leyfa ykkur að ráða hvort þessi tími verði að morgni eða um eftirmiðdegi.
Horfum á myndirnar ykkar.
Ef tími gefst til lítum við kannski á meiri kvikmyndasögu.

Dagskrá 12. viku, 23.-27. mars

Mánudagur 8.10-9.35
Kvikmyndasaga, 1895-1913
Lesið kafla 1 í A Short History of Film á Myschool (undir "Annað efni" og "Lesefni").

Miðvikudagur 8.10-9.35
Kvikmyndasaga 1914-1930
Lesið kafla 2 og 3 í A Short History of Film.

Föstudagur 14.55-16.45
Bíómynd vikunnar. Sjá kosningu.

KOSNING!!!

Kjósum um bíómynd vikunnar. Kjörseðlum verður að skila inn fyrir fimmtudagskvöld. Kjörorð Al Capone þegar kom að kosningum voru: "Vote early and vote often." Ég vona að þið sýnið drengskap og fylgið bara fyrri hlutanum...

Do The Right Thing
"It's the hottest day of summer. You can do nothing, you can do something, or you can..."

Leikstýrt af Spike Lee.
120 mínútur.
Þetta er myndin sem kom Spike Lee almennilega á kortið. Áður en þessi kom út var hann frægastur fyrir að leika í auglýsingum með Michael Jordan.
Það er heitasti dagur sumars á götu í Bedford-Stuyvesant hluta Brooklyn. Allir eru pirraðir. Það er bara spurning um hvenær sýður upp úr.
Spike Lee, John Torturro, Danny Aiello og Samuel L. Jackson eru allir góðir í þessari. Myndin sjálf er ansi góð, en dettur niður í soldið "preachy" tón á köflum (eins og margar myndir Spike Lee).

Standard Operating Procedure
"I wouldn't recommend a vacation to Iraq any time soon"
Leikstýrt af Errol Morris.
116 mínútur.
Heimildarmynd um Abu Ghraib ljósmyndahneykslið (þið vitið, ljósmyndirnar af föngunum sem verið var að pynta), frá Errol Morris, einum helsta heimildarmyndagerðarmanni síðustu 30 ára (og manninum sem fékk Werner Herzog til þess að éta skóinn sinn).
Ég er ekki búinn að sjá þessa.

Turtles Can Fly
Leikstýrt af Bahman Ghobadi.
98 mínútur.
Leikin mynd um kúrdíska flóttamenn á landamærunum milli Írak og Tyrklands. Kúrdar hafa verið hundeltir bæði af Tyrkjum og Írökum um áraraðir (Saddam prófaði efnavopn á þeim á sínum tíma). Myndin gerist skömmu fyrir innrás Bandaríkjamanna í Írak, og fjallar um kúrdísk börn og unglinga í flóttamannabúðum á landamærunum sem bíða og vona að innrásin hafi betri tíma í för með sér.
Ég veit að þetta hljómar ofurdramatískt, en mig grunar að myndin sé ekki alveg svo þung. Ég hef ekki séð þessa, en hef séð nokkrar aðrar eftir sama leikstjóra, og þær fjölluðu um alvarleg málefni en á léttum og skemmtilegum nótum. Ef þessi er eins, þá er húmor í henni (e.t.v. tragikómísk).

Amateur
"Accountancy, Murder, Amnesia, Torture, Ecstasy, Understanding, Redemption"
Leikstýrt af Hal Hartley.
105 mínútur.
Þegar ég var á ykkar aldri var Hal Hartley uppáhaldsleikstjórinn minn. Segir kannski meira um furðulegan kvikmyndasmekk minn en um leikstjórann sjálfan. Mig grunar að a.m.k. helmingi ykkar myndi finnast þessi mynd frekar mikið listrænt rúnk, en mér fannst hún einu sinni rosa góð (það eru orðin svona 6-7 ár síðan ég sá hana seinast).
Thomas er ljúfur, góður og með minnisleysi. Hann man ekki að hann var viðbjóðslegur skíthæll sem neyddi eiginkonu sína inn í klámbransann. Isabelle er fyrrverandi nunna sem vinnur fyrir sér með því að skrifa erótískar sögur á meðan hún bíður eftir merki frá Guði.

Encounters at the End of the World
Leikstýrt af Werner Herzog.
99 mínútur.
Gríðarlega falleg mynd um furðulega íbúa Suðurskautslandsins, bæði um sérvitra vísindamenn og skrýtin dýr.

El Dia de la bestia
"A devilishly dark comedy"
Leikstýrt af Alex de la Iglesia.
103 mínútur.
Bráðskemmtileg kolsvört kómedía um prest sem er sannfærður um að Antikristur sé á leiðinni. Til þess að geta nálgast Antikrist og tortímt honum verður presturinn að spillast, og byrjar því að gera alls konar slæma hluti...

Dead Man
"No one can survive becoming a legend"
Leikstýrt af Jim Jarmusch.
120 mínútur.
Falleg svart-hvít myndataka Robby Müllers, seyðandi gítar-riff Neil Young, svartur húmor, Johnny Depp og síðasta hlutverk Robert Mitchum (sem er minn uppáhaldsleikari). Þetta og margt fleira gerir þetta að einni af mínum uppáhaldsmyndum.
Johnny Depp er bókhaldari sem hefur fengið vinnu í námubæ í villta vestrinu. Þegar hann mætir á staðinn stendur vinnan honum ekki lengur til boða, þannig að hann er blankur og fastur á stað þar sem hann passar alls ekki inn. Síðan verður honum það á að drepa son mannsins sem á bæinn og þarf að leggja á flótta með hjálp indjánans Nobody.
Snilldarmynd.

Nobody Knows
Leikstýrt af Hirokazu Koreeda.
140 mínútur.
Besta myndin á RIFF 2006.
Myndin hefst á því að kona á þrítugsaldri og elsti sonur hennar smygla þremur yngri systkinum hans inn í íbúð fyrir tvo. Yngri börnin mega ekki fara út, því fjölskyldunni verður vísað úr íbúðinni ef það fattast að þar búa fleiri en tveir. Síðan hverfur móðirin, og þá þurfa börnin að sjá um sig sjálf.

Mad Detective
"I can see a person's inner personality."
Leikstýrt af Johnnie To.
89 mínútur.
Óreynd lögga vinnur með fyrrverandi löggu með yfirnáttúrulega hæfileika við það að elta uppi raðmorðingja. Vel gerð, hröð og skemmtileg spennumynd frá Hong Kong.

In the Mood for Love
"Feel the heat, keep the feeling burning, let the sensation explode."
Leikstýrt af Wong Kar-Wai.
98 mínútur.
Hæg, falleg og dáleiðandi mynd um nágranna í Hong Kong á 6. áratugnum sem eiga í ástarsambandi. Ótrúlega vel gerð og hiklaust með flottari myndum sem ég hef séð.

Dagskrá 11. viku, 16.-20. mars

Mánudagur 8.10-9.35
Ræðum ögn meira um klippingu.
Byrjum hugsanlega að ræða kvikmyndasögu.
Kristján, Tryggvi, Björn og Breki flytja vonandi sína fyrirlestra (enda á mörkum þess að falla á tíma).

Miðvikudagur 8.55-9.35
Kvikmyndasaga.

Föstudagur 14.55-16.45
Kvikmynd vikunnar. Enn óákveðin.
Pétur kom með þá tillögu að nú væri tími til kominn að við myndum horfa á blockbuster. Þar er ég ósammála. Þið hafið öll séð óteljandi blockbustera í gegnum tíðina, og það er einfaldlega lítið upp úr því að hafa að horfa á mynd sem a.m.k. helmingur ykkar hefur séð áður. Markmiðið með þessum bíósýningum er öðrum þræði það að víkka sjóndeildarhring ykkar, að sýna ykkur myndir sem þið hefðuð annars ekki séð og vonandi koma ykkur á bragðið með eitthvað annað megnasta meginstrauminn.

Dagskrá 9. viku, 2.-6. mars

Mánudagur 8.10-9.35
Fyrirlestrar.

Miðvikudagur 8.10-9.35
Fyrirlestrar.

Föstudagur
Fellur niður vegna fiðluballs.