Catch-22

Doc: "There's a catch."
Yossarian: "A catch?"
Doc: "Sure. Catch-22. Anyone who wants to get out of combat isn't really crazy, so I can't ground them."
Yossarian: "OK. Let me see if I got this straight. In order to be grounded I've got to be crazy. And I must be crazy to keep flying. But if I ask to be grounded it means I'm not crazy any more and I have to keep flying."
Doc: "You've got it. That's Catch-22."
Yossarian: "That's some catch, that Catch-22."
Doc: "It's the best there is."

Horfði á Catch-22 um daginn. Það eru örugglega komin 8 ár síðan ég las bókina (sem er tær snilld), en af einhverri ástæðu hafði ég aldrei horft á myndina. Ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Myndin er ansi hreint góð, og alveg ótrúlegt einvalalið leikara í henni: Alan Arkin, Martin Balsam, Anthony Perkins, Martin Sheen, Jon Voight, Orson Welles, Bob Balaban, Charles Grodin.

Myndin hefur gott orð á sér, þ.a. ég bjóst við gæðamynd, en á sama tíma er bókin alls ekki auðmyndanleg. Catch-22 eftir Joseph Heller er brotakennd, póst-módernísk, firrt, flókin og fyndin. Hún er mjög kaflaskipt og fylgir einni flugsveit Bandaríkjamanna í Miðjarðarhafi í seinni heimsstyrjöldinni, og það er engin ein vitundarmiðja (þó svo að Yossarian komist þar einna næst).
Samtalið hér fyrir ofan er nokkuð dæmigert um andann í bókinni (og myndinni). Nokkur önnur dæmi um álíka firringu:

• Ein persónan er Major Major Major. Foreldrar hans skírðu hann þetta í einhverju djóki, og nafnið verður til þess að hann fær majórstign fyrir misskilning (og verður því Major Major Major Major). Hann vill ekkert með ábyrgðina hafa, þannig að hann segir undirmanni sínum að ef einhver kemur að hitta hann þá eigi undirmaðurinn að segja að hann sé ekki við, nema ef hann er ekki við, þá má senda gestinn beint inn á skrifstofuna...
  
• Messadrengurinn, þ.e. liðsforinginn sem sér um matskála flugsveitarinnar byggir upp risavaxið viðskiptaveldi með því að versla með búnað og vistir sveitarinnar. Hann selur fallhlífar sveitarinnar, innihald fyrstu-hjálpar kassans (m.a. morfín) og hermennirnir fá í staðinn hlut í M&M Enterprises. Að lokum gerir hann samning við Þjóðverja að þeir kaupi af honum hundruðir tonna af bómull og í staðinn framkvæmir hann loftárás á bækistöðvar sinnar eigin sveitar.

• Læknirinn fær einn flugmanninn til þess að skrá sig alltaf í flugbækurnar svo hann sleppi við að fara í loftið í alvörunni. Þegar viðkomandi flugmaður fremur sjálfsmorð í vél sinni þá er læknirinn skráður sem farþegi, og eftir það verður hann nokkurs konar uppvakningur, því allir ganga út frá því að hann sé dauður.
  

Myndin nær ágætlega firringu bókarinnar, þó svo að eðli sínu samkvæmt vanti auðvitað eitthvað upp á dýptina.
Það fór svolítið í taugarnar á mér að oft þurfti maður virkilega að hafa fyrir því að heyra orðaskil. Til dæmis er samtalinu sem vitnað er í hér fyrir ofan næstum drekkt í flugvélahljóðum.
Leikurinn er nokkuð góður. Alan Arkin er fantagóður í hlutverki Yossarians. Jon Voight í hlutverki messadrengsins fær mann alveg til þess að trúa á þennan karakter sem eltir gróðann svo blindandi að hann sér ekkert að því að selja fallhlífar mannanna án þess að segja þeim, svo lengi sem hann veitir þeim hlut í gróðanum.

Í hnotskurn: Ansi hreint góð mynd. Ég mæli eindregið með henni. Samt engin gargandi snilld.

Dagskrá næstu viku

Mánudagur 8.10-9.35
Ég ætla að tala aðeins um hljóðblöndun. Áhrif hljóðblöndunar, nema hún sé þeim mun verri, er yfirleitt undirmeðvituð. Hljóð er samt ótrúlega mikilvægt og hefur hrikalega mikil áhrif.

Mánudagur 16.10-18.00
Bíó. Sýni líklegast Hearts of Darkness, heimildarmynd um gerð Apocalypse Now, yfirleitt talin vera besta Making of... mynd allra tíma. Ég er reyndar ekki alveg nógu ánægður með eintakið mitt, en við sjáum til...

Miðvikudagur 8.55-9.35
Höfum það bara frekar rólegt. Kannski verður hægt að frumsýna mynd Ólympíuliðsins. Annars ætla ég að sýna 2-3 sniðugar stuttmyndir.

Juno

Kíkti á Juno um síðustu helgi. Ég held ég hafi komið að henni með nokkuð hlutlausar væntingar, hafandi heyrt bæði góða og vonda hluti. Niðurstaðan er frekar hlutlaus, mér finnst þetta alltílagi mynd, en alls engin snilld.
Mér fannst díalógurinn vera stór galli á myndinni. Það var eins og önnur hver persóna væri bara of kúl fyrir myndina (og of kúl til þess að tala mannamál...). Fyrsta samtalið í myndinni er lýsandi dæmi um þetta (og líklegast ýktasta dæmið):

A (Afgreiðslumaður): Well, well - if it isn't McGuff the crime dog. Back for another test?
J (Juno): I think the first one was defective. The plus sign looks more like a division symbol, so I remain unconvinced...
A: Third test today mama bear. Your eggo's preggo. No doubt about it.
B (Búðarþjófur): It's real easy to tell. Is your nipples real brown.
A: Yeah, maybe your boyfriend has got mutant sperms, knocked you up twice...
J: Silenzio old man. Look, I just drank my weight in Sunny-D and I got to go pronto.
A: Well, you know where the lavatory is ... Pay for the pee stick when you're done! Don't think it's yours just because you marked it with your urine.

og eftir að hún er búin að taka prófið:

A: What's the prognosis, fertile Myrtle. Minus or plus.
J: I don't know. It's not seasoned yet. I'll take some of these ... No, there it is. That little pink plus-sign is so unholy.
(Juno shakes the pee stick)
A: That ain't no etch-a-sketch. This is one doodle that can't be undid, homeskillet.

Ég veit að það er fáránlegt að kvarta undan því að persónur í bíómynd tala ekki eins og alvöru fólk, enda myndum við líklegast ekki borga fyrir að fá að heyra "alvöru" samtöl. En það hljóta að vera takmörk fyrir því hvað er æskilegt að fara langt, og þetta samtal fer langt, langt yfir strikið. Þegar ég horfi á bíómynd vil ég geta gleymt því um stund að ég sé að horfa á bíómynd og lifa mig inn í líf persónanna. Samtölin í þessari mynd hafa þau áhrif að ýta mér stöðugt úr því ástandi. Það sem ég pæli helst í í þessari senu er hversu oft Diablo Cody hlýtur að hafa endurskrifað þessa senu til þess að enda í þessari dellu...


Þar með er ekki sagt að þessi mynd eigi ekki sín móment. Þetta er klassískt augnablik:
Juno er að fara að segja vini sínum, Bleeker, að hann hafi barnað hana, og hefur komið sér svona skemmtilega fyrir.

Annað dæmi um það hvernig sumar persónurnar (sérstaklega Juno) eru of kúl fyrir þessa bíómynd er tónlistin. Soundtrackið í myndinni einkennist af krúttpoppi Kimya Dawson (ég held að hún eigi 2/3 hluta laganna í myndinni), á meðan Juno segist ekki fíla neitt annað en fyrstu-kynslóðar pönk - uppáhaldstónlistarmennirnir hennar eru Stooges, Patti Smith og The Runaways. Meira að segja karakterinn hans Jason Bateman er með of kúl tónlistarsmekk fyrir þessa mynd, en hann hlustar mest á Sonic Youth og hitaði einu sinni upp fyrir The Melvins (sem mér finnst reyndar ekkert hrikalega kúl band).

Þetta er alveg alltílagi mynd, en mér fannst eitthvað vanta. Ellen Page var ágæt, en mér tókst bara ekki að tengja við persónuna hennar, og ég held að díalógurinn hafi haft þar talsvert að segja. Síðan fannst mér endirinn hálfgert "cop-out".

Spoiler
Eftir að hafa rifist heiftarlega við barnsföðurinn, og eftir að hjónaband tilvonandi fósturforeldra barnsins liðaðist í sundur (sem var svo augljóst að maður sá það fyrir strax í fyrstu senunni sem þau birtust í) þá var samt allt afgreitt voðalega snyrtilega. Jennifer Garner fær barnið þótt hún sé núna einstæð kona á framabraut. Juno fattar allt í einu að hún sé skotin í Bleeker og gefur honum ársbirgðir af appelsínugulum Tic-Tacs (vegna þess að leiðin að hjarta mannsins er...) og allt verður gott og þau syngja krúttlegt ástarlag eftir kimya dawson og ... "roll credits".
Spoiler búinn

Lokaniðurstaðan er sú að þetta er krúttleg mynd, en aðalpersónan passar bara ekki inn í hana. Juno, eins og hún er skrifuð, myndi ekki fíla sig í þessari fáránlega cheesy lokasenu:

Dagskrá næstu viku

Mánudagur 8.10-9.35
Ræðum örfáa punkta í viðbót um klippingu og Murch.
Skoðum endurbætta útgáfu nokkurra stuttmynda (Ólympíuliðið verður því að mæta með tölvuna).
Kíkjum e.t.v. á 1-2 sniðugar stuttmyndir ef tími gefst til.

Mánudagur 16.10-18.00
Bíó.
Ef Bóbó tekur með sér diskinn sem ég gleymdi í H-stofunni þá getum við kíkt á Suspiria eða Söngva af annarri hæð. Ég tek með mér einhverjar aðrar myndir.

Suspiria notar liti á alveg yndislegan hátt!

Miðvikudagur 8.55-9.35
Vonandi heimsfrumsýning á meistaraverki Ólympíuliðsins. Annars kynning á mögulegum leikstjórum eða stefnum fyrir seinni fyrirlesturinn.

Darjeeling Limited

Eitthvað hefur letin í mér smitað út frá sér. Það hefur lítið verið bloggað síðustu vikurnar, meira að segja blogg-aðallinn hefur lítið gert. Síðan eru sumir sem hafa ekkert bloggað á þessari önn. Hvet ég menn til þess að bæta ráð sitt og skrifa um stuttmyndina sem er í bígerð, óskarinn, nýjar og gamlar bíómyndir, myndirnar sem eru sýndar í tímum o.s.frv.

Ein hugmynd: Skrifið um mynd sem þið viljið að sé sýnd í tíma. Reynið að sannfæra mig. Besta (röksemda)færslan leiðir til sýningar.

En þá að myndinni.
Ég hafði töluverðar væntingar en varð fyrir vonbrigðum. Wes Anderson er einstaklega skemmtilegur leikstjóri, og ég er mjög hrifinn af öllum myndunum sem komu á undan þessari, nema kannski Bottle Rocket, sem mér fannst svona miðlungsgóð. Myndir hans sameina skemmtilegan stíl, nánast fullkomna tónlist og skemmtilegar offbeat persónur (nema Bottle Rocket sem skortir upp á stílinn).
Darjeeling Limited inniheldur sama stílinn. Hún er myndrænt mjög flott, notar liti og munstur skemmtilega og hefur að geyma hrikalega flott slow-mo skot. Tónlistin er frábær - fullkomin blanda af indverskri tónlist og poppi sem leggur línurnar og skapar stemningu.
En af hverju veldur myndin þá vonbrigðum? Það eru persónurnar. Aðalpersónur myndarinnar eru Whitman bræður. Þeir hafa ekki sést í heilt ár, síðan í jarðarför föður síns, og nú dregur elsti bróðirinn, Francis, hina tvo með sér í "andlega reisu" í Indlandi. Vandinn er að enginn bræðranna er nógu sterkur karakter til þess að halda áhuga manns, en uppbygging myndarinnar krefst þess. Þeir eru allir hálf litlausir og óspennandi, öfugt við burðarása fyrri mynda Andersons (Jason Schwartzman í Rushmore, Gene Hackman í Royal Tenenbaums og Bill Murray í Life Aquatic).
Fyrir vikið er myndin bragðlítið augna- og eyrnakonfekt, og maður býst við meiru frá Wes Anderson.

Harði diskurinn kominn

Fékk loks utanáliggjandi harða diskinn fyrir klippitölvuna. Mæli með því að Ólympíuliðið komi og fái hann hjá mér áður en þeir byrja að klippa.

Misstum af Baltasar

Þökk sé klúðrinu í mér þá virðumst við endanlega hafa misst af Baltasar Kormáki - hann er aftur kominn til útlanda og verður þar næstu 3-4 vikurnar a.m.k. Sorrí.
Mæting á morgun er þá 8.55, og við getum vonandi kíkt á endurbætta útgáfu af maraþonmyndum hópa 3 og 4 (trailer og búálfur).

Dagskrá næstu viku

Mánudagur 8.10-9.35
"The Extremes of Cinema". Ég hef alltaf haft gaman af myndum sem reyna á þolmörk þess hvað má í bíómyndum áður en þær hætta að virka (eða hætta að vera bíómyndir). Hversu langt getum við gengið áður en myndin hættir að virka? Ef við fjarlægjum einhvern einn þátt kvikmyndalistarinnar úr myndinni, hvað getur þá komið í staðinn?
Við skoðum a.m.k. eitt reel úr Rope, mynd þar sem eiginlega er ekkert klippt, og La Jetée, mynd sem byggir nær einvörðungu á klippingu.

Mánudagur 16.10-18.00
Höldum áfram með sama þema. Mér dettur helst í hug að sýna Sångar från andra våningen, þar sem lítið sem ekkert er klippt; Happy End sem er bókstaflega öll afturábak; eða Themroc, þar sem ekkert er talað. Vafalítið koma einhverjar fleiri til greina. Einhverjar tillögur?

Miðvikudagur 8.30/8.55-9.35
Ég er búinn að vera að trassa það að reyna að ná í Baltasar Kormák. Nú er það í vinnslu, en ég hef enn ekkert heyrt í honum. Ef hann kemur, þá verður mæting kl. 8.30, annars 8.55. Og þið munið að þið eigið að vera tilbúnir með spurningar.

Dagskrá næstu viku

Örstutt lína um dagskrána. Afsakið hvað þetta kemur seint, en ég er netsambandslaus þessa dagana.

Mánudagur 8.10-9.35
Ræðum klippingu.
Reynum að koma hlutunum af stað hvað varðar tökudaga. Ef ég verð ekki kominn með neinar pantanir á tökudögum í lok vikunnar, þá verð ég að skipa tökudögum á ykkur sjálfur.

Mánudagur 16.10-18.00
Bíó.
Hugsanlega Killer of Sheep.

Miðvikudagur 8.55-9.35
Klipping.

Dagskrá næstu viku

Mánudagur 8.10-9.35
Komumst að niðurstöðu í bloggfærslumálinu.
Horfum á áhugaverðan þátt um CGI-tæknibrellur (reyndar svolítið gamall og þar af leiðandi úreltur).
Lítum e.t.v. á fleiri sýnidæmi úr Final Cut.

Mánudagur 16.10-18.00
Óvissubíó.

Miðvikudagur: Frí

Hvar eru handritin? Ég er enn sem komið er bara búinn að fá 1 handrit (frá Ólympíuliðinu). Hvar eru öll hin?

Bestu og verstu óskarsverðlaunahafarnir

Edward Copeland á eddieonfilm.blogspot.com er mikill lista-maður, og á hverju ári gerir hann skoðanakönnun um bestu og verstu óskarsverðlaunahafana í einhverjum flokki. Í ár eru það leikararnir. Listinn er nokkuð áhugaverður, og eins og alltaf er athyglisverðast að sjá röksemdafærsluna sem fólk gefur fyrir vali sínu. Það er sérstaklega skemmtilegt að lesa listann yfir verstu leikarana, og alveg ótrúlegt hvað margir eru fúlir yfir sigri Roberto Benigni. Eins smekklaust og það kann að þykja, þá hafði ég bara frekar gaman af þeirri mynd, en ég get alveg verið sammála um það að hann átti ekki að vinna óskarinn.
Hér er listi yfir alla sigurvegarana.

Ég verð að játa að ég hef ekki séð nema 39 af 80 myndum (reyndar nokkrar sem ég hef séð en tel ekki með, vegna þess að ég man ekkert eftir þeim), en hér er mitt val:

5 Bestu bestu leikararnir:
1. Marlon Brando (On the Waterfront)

"I could'a been a contender."

Þegar Marlon Brando var góður þá var hann langbestur. Ég hef heyrt sögu þess efnis að á fyrsta tökudag lék Brando senuna á tvo mismunandi vegu - annars vegar af alvöru og dýpt og hins vegar yfirborðskennt og letilega. Ef leikstjórinn valdi vitlausa töku gaf Brando skít í myndina og lék illa (á hans mælikvarða) alla myndina. Ef leikstjórinn valdi rétta töku gaf hann sig allan í leikinn og skilaði snilldar-performans. Þetta er einn af þeim. Brando sem fyrrverandi boxarinn Terry er margbrotin og dýnamísk persóna. Hann gerir góða mynd að frábærri mynd. Ég gæti horft á hana bara til þess að horfa á Brando leika.

2. Robert de Niro (Raging Bull)
Ótrúlegur kraftur. Skapar frábæran, trúverðugan karakter og sýnir á sér margar hliðar. Ótrúlegt hvað hann er orðinn einhæfur núna karlinn.

3. James Cagney (Yankee Doodle Dandy)
Ekki beint minn uppáhalds-performans með Cagney. Mér finnst hann persónulega betri í gangster-hlutverkunum (Public Enemy, Roaring Twenties, Angels With Dirty Faces, White Heat). En hann er góður í þessari og sýnir á sér aðra hlið, syngur og dansar og gerir það vel (enda með reynslu af vaudeville og öðru slíku). Cagney er eins og hinn ungi de Niro að því leyti að það er einhver óbeisluð og hættuleg orka í kringum hann, manni finnst alltaf eins og hann geti sprungið.

4. Ray Milland (Lost Weekend)
Fyrir utan 1-2 senur þar sem mér fannst hann ofleika, þá er þetta glæsileg frammistaða. Sjarmerandi en örvæntingarfull bytta, og hann skilar því mjög vel.

5. Marlon Brando (The Godfather)
Frekar óvenjulegt hlutverk fyrir Brando að því leyti að persónan byggir að hluta á förðun og töktum, en hann færir þessu samt vissan trúverðugleika og sannleika. Ein sena stendur upp úr - þegar hann eltir barnabarnið um garðinn með appelsínubörkinn í kjaftinum. Þessi sena er svo ótrúlega sönn og færir persónunni svo mikla dýpt. Og hún er að mestu leyti byggð á spuna Brandos...

5 Verstu bestu leikararnir:
1. Russell Crowe (Gladiator)
Fyrir hvað fékk hann Óskarinn? Ég er yfirleitt ekki hrifinn af Crowe, og frammistaðan í þessari mynd er ekki með hans betri. Og eins var ég ekki hrifinn af honum í A Beautiful Mind. Ef hann hefði einhvern tíma átt að vinna hefði það átt að vera fyrir Insider. Og svo sannarlega ekki fyrir þetta drasl.

2. Tom Hanks (Forrest Gump)
Leikframmistaða sem byggir alfarið á ömurlegum einhæfum töktum sem hann hermdi eftir krakkanum sem lék Forrest ungan. Í mynd sem ég þoli ekki (m.a. vegna leiksins).

3. Roberto Benigni (Life Is Beautiful)
Apalæti + Chaplin-eftirherma = Óskarsverðlaun? Hélt ekki.

4. Rex Harrison (My Fair Lady)
Þegar ég renndi yfir listann og sá að þetta gimp fékk Óskar varð ég ansi hissa. Hann mætti jafnvel fara ofar. Sýnir nákvæmlega enga dýpt í leik sínum, er aldrei trúverðugur og hefur enga útgeislun. En hann talar með enskum hreim!

5. Gary Cooper (Sergeant York)
Einn allra einhæfasti og stífasti leikari allra tíma. Hann fór langt með að eyðileggja fyrir mér Love in the Afternoon. Og hér er hann stífur, tilfinningalaus og óspennandi alla leið í gegn. Þeir sem fíla hann tala um mínímalískan leik. Hann sagði eitt sinn við Elia Kazan (sem leikstýrði On the Waterfront) að trikkið við kvikmyndaleik væri að gera sem minnst. Sú trú hans skín í gegn í flestum hlutverkum hans. Mér finnst óskiljanlegt að hann skuli hafa fengið tvo óskara.

Ég skal alveg játa það að þetta er ekki frumlegasti listi allra tíma, en það verður að hafa það. Jack Nicholson í One Flew Over the Cuckoo's Nest hefði vel getað komist á bestu 5, en frammistaða hans í As Good As It Gets hefði líka alveg getað komist á verstu 5, þ.a. það jafnast út. Eftirhermur eins og Philip Seymour Hoffman í Capote gætu hugsanlega átt erindi á verstu 5. Ég hefði líka viljað koma Charlton Heston í Ben-Hur á verstu 5 (maður ætti kannski að búa til verstu 6 lista, bara fyrir hann?).
Hvað finnst ykkur um listann hans niðurstöður könnunarinnar hjá Copeland?

Skoðanakönnun 2: Mildi eða gengisfelling á námi?

Í kjölfar viðbragða við síðustu færslu, er ég tvístígandi. Ég sé það núna að ég hefði a.m.k. átt að bera ákvörðunina undir hópinn áður en hún var tekin. Að vissu leyti er þessi tilslökun hluti af viðbragði mínu við því hvernig ég kenndi námskeiðið síðast. Þá lenti ég á villigötum í hina áttina, og lagði allt of mikið lesefni á liðið. Ég held að þá hafi verið einhverjar 300-400 blaðsíður af tyrfinni kvikmyndafræði til prófsins, sumt nánast óskiljanlegt (t.d. hrikaleg grein um merkingarfræði kvikmynda). Kannski finn ég einhvern meðalveg næst.

Nokkur atriði til umhugsunar:

1. Mun þetta virka letjandi á bloggkónginn og hirð hans? Það er ekki eins og það sé bannað að gera fleiri en 50 færslur...
   
2. Mun þetta einhverju máli skipta fyrir þá sem eru verst staddir? Skiptir það t.d. Hjálmar einhverju máli hvort hann eigi 60 færslur eftir, eða bara 50?
   
3. Er eftirsóknarvert að hafa fyrirkomulagið þannig að hinir frestanahneigðu sitji sveittir yfir tölvunni dögunum saman dagana fyrir prófin þegar þeir ættu að vera að læra fyrir stúdentspróf? Myndu þeir kannski bara fresta lærdómnum hvort eð er? Er eitthvað annað fyrirkomulag sem myndi henta betur?
4. Er fyrirgjöfin kannski á villigötum? Er ekki betra að gefa fyrir gæði frekar en magn, og verðlauna þá sem leggja metnað í hverja færslu, þó þeir nái kannski ekki alveg að gera jafn margar færslur. Mætti finna einhvern meðalveg í þessum efnum? Ég er alveg á því að ég vil frekar lesa 20 vandaðar og metnaðarfullar færslur en 30 lágmarksfærslur sem eru flestar skrifaðar til þess að fylla upp í kvóta.
   

Sem sagt, kosningin er einföld:

• Ef þið viljið að síðasta færsla haldist þá kjósið þið "Já".
  
• Ef þið viljið að hlutirnir haldist óbreyttir miðað við haustönn þá kjósið þið "Nei".
  
• Ef þið viljið taka kerfið til gagngerrar endurskoðunar, t.d. auka kröfur á hverja færslu en fækka færslunum eða gefa fyrir samkvæmt einhverri flókinni formúlu þar sem metnaður, dugnaður, gæði, magn og frumleiki koma við sögu (getur Jón ekki búið til eitthvað slíkt?) þá veljið þið þriðja kostinn.

Í ljósi þess að sumir hafa haft orð Al Capone að leiðarljósi ("Vote early and vote often") við fyrri kosningar þá held ég að við verðum að líta á þetta sem óformlega, ekki bindandi skoðanakönnun.

Tilslökun

Ég hef verið að hugleiða kröfurnar sem ég geri til ykkar varðandi bloggin, og hef komist að þeirri niðurstöðu að slaka aðeins á þeim: Á vorönn verður lágmarksfjöldi bloggfærslna 20 í stað 30. Þetta þýðir að heildarfjöldi færslna verður að vera 50 til þess að fullt hús stiga sé gefið. Til þess að hvetja þá til dáða sem ekki fylltu í kvótann á haustönn, verður vorönn látin vega þyngra í þeirra tilviki (þ.e.a.s. ef þeir bæta sig).
Ástæður þessarar óvæntu tilslökunar eru tvær:

1. Þið gerið fleiri og stærri verkefni á þessari önn (og hafið auk þess nóg að gera í öðrum fögum).
2. Ég er búinn að vera ótrulega lélegur í blogginu upp á síðkastið, og finnst ég vera argasti hræsnari að gera kröfur til ykkar sem ég uppfylli ekki sjálfur.

Dagskrá næstu viku

Mánudagur 8.10-9.35
Skoðum klippitölvuna svolítið. Við förum m.a. í það hvaða vinnulag best er að hafa við innskráningu myndefnis, grófklippingu og annað tilfallandi. Gott væri ef þeir sem hafa reynslu af því að klippa í Final Cut miðli af reynslu sinni.

Mánudagur 16.10-18.00
Mér sýnist á öllu að Devil's Backbone verði fyrir valinu.

Miðvikudagur 8.55-9.35
Ræðum klippitölvuna og klippingu frekar.
Ræðum stöðuna á handritinu.

Föstudagur kl. 23:59:59
Skilafrestur á handritinu. Sendist á sigurdurp(hjá)mr.is, í .pdf formati, skrifað út úr celtx.

Hrollvekjusinfónía og Nosferatu í Salnum á morgun (sunnudag)

Á morgun kl. 17 verður Nosferatu í leikstjórn F.W. Murnau sýnd í Salnum í Kópavogi, við lifandi undirleik. Tónlistin er eftir danska tónskáldið Helle Solberg. Það eru líka pallborðsumræður um þýska expressjónismann (ein af mínum uppáhalds kvikmyndastefnum) og vampírugoðsögnina. Frekari upplýsingar má nálgast hér.
Ég mæli eindregið með að menn kíki. Nosferatu er mögnuð mynd, og það eru forréttindi að fá að sjá hana með lifandi undirleik, sérstaklega ef um almennilega tónlist er að ræða (sem ég abyrgist ekki, enda hef ég ekki heyrt tónlist Solbergs við myndina). Nosferatu er nefnilega sorglegt dæmi um þögla mynd sem ansi erfitt er að nálgast með almennilegri tónlist. Það eru örugglega til 10 mismunandi DVD-útgáfur af myndinni bara í Evrópu, með misgóðum myndgæðum og líklegast 7-8 mismunandi tónverkum undir. Ég hef t.d. séð hana með hrottalega lélegri elektró-tónlist sem fór langt með að eyðileggja stemninguna í myndinni.