Áætlun næstu viku

Ég er búinn að vera syndsamlega latur við þetta blogg upp á síðkastið, eiginlega lítið skárri en þeir sem ég hef verið að skamma. Ég sem ætlaði að vera góð fyrirmynd - það entist rétt fram yfir kvikmyndahátíð, svo missti ég dampinn...

Mánudagur
8:10-9:35

Alexander, Andrés og Emil frumsýna stuttmynd
Höfum þetta kannski í seinni tímanum svo að sem flestir sjái hana.

Segjum skilið við FDF
Lítum yfir 17. og seinasta kaflann í Film Directing Fundamentals, undir yfirskriftinni "Hvað næst?"

Ef við höfum tíma lítum við kannski á eina stuttmynd. Ég er búinn að vera allt of latur við að sýna ykkur stuttmyndir, þrátt fyrir að þetta sé formið sem við erum að vinna með í verklega þættinum. Coming to Town er lokaverkefni úr einhverjum skóla (man ekki hvaða) - ansi hress jóla- semi-hryllingsmynd. West Bank Story er West Side Story nema milli Ísraela og Palestínumanna.

16:10-18:00
Bíómynd. Hint: við erum enn ekki búnir að horfa á mynd frá Asíu.

Miðvikudagur 8.10-9.35
Seinustu þrjá tímana í haust ætlum við að horfa á óð Martin Scorsese til bandarískrar kvikmyndasögu.

Tvöfaldur tími á morgun

Gleymdi að minnast á það í gær, en það verður tvöfaldur tími á morgun (miðvikudag). Sem sagt mæting klukkan 8.10. Þetta er svo við náum að hafa fyrirlestur og Andalúsíuhundinn (og smá blaður frá mér...).

Tveir punktar í viðbót:

• Sumir þurfa virkilega að taka sig á í blogginu. You know who you are...
• Héðan í frá verða allar bíósýningar óvissusýningar. Ég segi ekki múkk fyrir sýningu - set bara myndina í gang, og þeir sem hafa ekki séð þær geta nálgast myndirnar með ferskum huga. Ég bar þetta undir hópinn sem horfði á Some Like It Hot með mér (alla 7) og þeim leist ágætlega á þetta.
  

Dagskrá næstu viku

Mánudagur
8.10-8.50
Síðustu tveir fyrirlestrarnir, að því gefnu að hóparnir mæti.

8.55-9.35
Kafli 13 í FDF. Förum yfir Notorious í heild.

16.10-18.00
Annað hvort Sunset Blvd. eða Some Like It Hot.
Sunset Blvd. er sögulega mikilvægari og veitir ágæta tengingu við þöglu myndirnar. Some Like It Hot er skemmtilegri. Miðað við gagnrýnina sem hefur komið á seinustu tvær myndir, þá væri kannski óvitlaust að sýna eina verulega skemmtilega mynd. Double Indemnity kemur líka til greina.

Stutt umfjöllun um Sunset Blvd

Stutt umfjöllun um Some Like It Hot

Fyrirlestrar í næstu viku

Mánudagur kl. 8.10-9.35
Fyrstu fjórir fyrirlestrarnir.
Kurosawa, Bergman, Wilder og Murnau hóparnir flytja fyrirlestrana sína. Til þess að halda góðu flæði væri best að Kurosawa-hópurinn sé tilbúinn um leið og hringir inn, og að hinir hóparnir hafi fyrirlesturinn sinn á USB-lykli, flakkara eða geisladiski, svo við þurfum ekki að treysta á netið.

Miðvikudagur 8.10-9.35
Restin af fyrirlestrunum.
Polanski, Truffaut og Fritz Lang hóparnir flytja sína fyrirlestra. Sömu fyrirmæli gilda hér - fyrsti hópurinn skal vera tilbúinn þegar hringir inn, og allir hópar skulu hafa fyrirlesturinn á USB-lykli, flakkara eða geisladiski. Það er ekki slæm hugmynd að hafa backup - t.d. bæði USB-lykil og geisladisk, ef eitthvað skyldi klikka.

Við sleppum kvikmyndasýningu þessa vikuna.

Gætuð þið sannfært einhvern um að Junior sé besta mynd allra tíma?

...ef svo er, þá getið þið unnið 300 pund.
Einhver snillingur er búinn að stofna til ritgerðakeppni þar sem markmiðið er að sanna að Junior sé besta mynd allra tíma. Já, Junior, myndin þar sem Arnold Schwarzenegger er óléttur!!!

In brief: I (Sandy Smith) have set up this website and competition in order to find an excellent essay proving that Junior is the best film ever. The deadline for this competition is the 25th of December 2007. The competition is open to all, the essay can be of any length, and may be written in any subject. There are five set subjects for the essay, but these are intended as a rough guide - originality will always be rewarded.

There is a cash prize of £300 ($600) for the winner of the competition, and six further prizes of £50 ($100) for each of the following subjects: Art Theory, Media Studies, Philosophy, Social Anthropology and Contemporary World History. Lastly an additional £50 prize will be awarded to the most original essay.

Skoðið þetta nánar á www.juniorbestfilmever.com. Þið gætuð lagt þetta fram sem valfrjálsa verkefnið ykkar!

Þetta ætti að vera lítið mál. Hver gæti efast um ágæti þessarar myndar?

Dagskrá næstu viku

Mánudagur kl. 8.10-9.35

Ræðum okkar sýn á A Piece of Apple Pie og skoðum hvernig við gætum sviðsett og tekið upp myndina. Berum okkur svo saman við umfjöllunina í FDF. Munið að hér er engin ein rétt lausn - en við verðum að geta réttlætt ákvarðanir okkar, þó ekki sé nema fyrir sjálfum okkur.

Mánudagur kl. 16.10-18.00

Horfum á ... La Régle du jeu (Rules of the Game) í leikstjórn Jean Renoir frá 1939. Þetta er stórgóð mynd, og þið munið kannski eftir því að hún var í fyrsta sæti á listanum yfir "100 bestu myndirnar sem eru ekki á ensku" sem ég gerði færslu um um daginn.

Opnan um La Régle du jeu úr 1001 Movies You Must See Before You Die. Smellið á myndina til þess að sjá opnuna í læsilegri stærð.

Miðvikudagur kl. 8.55-9.35

Höldum áfram í FDF. Förum hratt yfir næstu kafla (kaflar 10-12). Þótt þeir séu að mörgu leyti áhugaverðir þá nýtast þeir okkur lítið akkúrat núna. Ef eitthvað í þessari umfjöllun vekur áhuga ykkar hvet ég ykkur til þess að lesa viðkomandi kafla. Efni kaflanna er:

• vinna með leikurum
• hlutverkaskipting á tökustað
• eftirvinnsla (sem við ræðum betur og í miklu meiri dýpt eftir áramót)

Næsta vika fer svo að mestu leyti í fyrirlestrana.

Í vikunni þar á eftir ætlum við að grandskoða Notorious, Truman Show og 8½ í samræmi við kafla 13-15 í FDF. Ef það er langt síðan þið sáuð Truman Show hvet ég ykkur til þess að kíkja á hana aftur. Þeir sem eru ekki búnir að sjá 8½ ættu að kíkja á hana (og ég minni á að þeir sem ekki mættu á sýninguna, eða létu sig hverfa, fá ekki mætingu í þá tíma fyrr en þeir birta góða færslu um myndina).

Tveir góðir linkar

Intensified continuity revisited
David Bordwell hefur pælt ansi mikið í því hvernig maður segir sögu í kvikmyndum og í mismunandi áherslum í frásögn. Í þessari grein bendir hann á hvernig frásagnarlistin hefur breyst seinustu 50 árin. Hann tekur dæmi úr einni senu í The Shop Around the Corner (Ernst Lubitsch, 1940) og endurgerðinni á henni, You've Got Mail (Nora Ephron, 1998). Hann bendir m.a. á það hversu miklu meiri áhersla er lögð á sviðsetningu í eldri útgáfunni, meðan endurgerðin klippir ört milli nærmynda. Og það fer ekki á milli mála hvor útgáfan honum finnst betri.

The Shop Around the Corner: Aðalpersónurnar tvær - gott dæmi um flotta sviðsetningu

Annars er bloggið hjá Bordwell alveg brilljant. Hann fer djúpt í hlutina, en skrifar samt mjög læsilegar greinar. Hann linkar fram og tilbaka í tengdar greinar, þ.a. maður getur oft flakkað milli greina tímunum saman.

Senses of Cinema
Stórgott ástralskt vefrit um kvikmyndir. Þar birtast reglulega áhugaverðar greinar og þeir eru með stuttar ritgerðir um fjöldann allan af leikstjórum (sem gætu nýst ykkur í fyrirlestrunum).

Umsagnir um stuttmyndamaraþon (loksins, loksins)

Ég er búinn að láta þetta bíða allt of lengi. Hér koma stuttar umsagnir og einkunnir fyrir stuttmyndamaraþonið. Allar myndirnar voru frambærilegar (miðað við aðstæður) en auðvitað misgóðar.

Hópur 1 – “Vottur”
Jón
Ingólfur
Árni
Arnar
Ari

Ansi góð. Mörg stórskemmtileg atriði (10-11, baðherbergið, lokasenan). Einföld og góð saga. Tónlist og klipping nánast eins góð og hægt er að ná fram í myndavélinni. Eini áberandi gallinn er lýsingin í lokaatriðinu (sem má laga í tölvu).

9,5

Hópur 2 - Innilokunarkennd
Bjarki
Robert
Daníel
Hlynur
Gísli

Nokkuð fín. Leikur sér skemmtilega með myndavélina og skapar sæmilega stemmningu. Helsti gallinn er allt of lágt hljóð (sem má laga í tölvu).

9,0

Hópur 3 - Trailer
Björn
Emil
Marinó
Svavar

Áhugaverð pæling og nokkuð metnaðarfullt að ætla sér að búa til trailer án þess að nota klippitölvu. Ég var samt búinn að tala um að það ætti að vera saga í stuttmyndunum og mér fannst vanta upp á það hér.

8,0

Hópur 4 – “Búálfur”
Alexander
Andrés
Birkir
Einar
Óskar

Byrjaði mjög skemmtilega og fær plús fyrir glæsilegan búálfinn. Seinni hlutinn missti sig í hálfgerða dellu.

8,5

Hópur 5 – Dönsk draugasaga
Aron
Eyjólfur
Guðmundur
Hjálmar
Ingi

Nokkuð fín. Náði að skapa góða stemmningu, sem hefði vafalítið verið betri ef við hefðum heyrt betur í tónlistinni (það má laga í eftirvinnslu). Skemmtilega over-the-top á lokasprettinum.

9,0

Í sjónvarpinu í kvöld

Aldrei þessu vant er sjónvarpsdagskráin ansi girnileg í kvöld. Ef þið hafið tíma, mæli ég með að þið eyðið kvöldinu fyrir framan imbakassan:

Sjónvarpið kl. 21.20 - Reiði guðanna

Heimildarmynd um stórslysið sem var gerð Bjólfskviðu. Ég hef heyrt góða hluti um þessa mynd, m.a. að hún sé svona þúsund sinnum meira áhugaverð en Bjólfskviða sjálf.

Sjónvarpið kl. 22.35 - Touch of Evil

Snilldarmynd eftir Orson Welles. Yfirleitt talin seinasta ekta film noir myndin. Myndatakan er frábær. Upphafsatriðið er skylduáhorf, eitt besta upphafsatriði kvikmyndasögunnar, langt og rosalega flott tracking skot. Welles er brilljant í hlutverki spillta lögreglustjórans, og Charlton Heston sleppur sæmilega frá sínu sem Mexíkóinn Vargas. Ef þið hafið ekki séð hana, þá er þetta algjör skylda.

Takið eftir lýsingunni og skuggunum á veggnum fyrir aftan þá. Þetta er bara flott. Og hún er næstum öll í þessum stíl.

Stöð 2 kl. 22.55 - For a Few Dollars More

Fyrir þá sem eru með Stöð 2 og búnir að sjá Touch of Evil, þá er þetta fínasta mynd. Gríðarlega flott widescreen-myndataka og ótrúlega góð notkun á tónlist. Og rosalega töff.

Áætlun næstu viku

Mánudagur kl. 8.10-9.35
Höldum áfram í Film Directing Fundamentals:

• tölum aðeins meira um myndatöku
• skoðum verandasenuna aftur með tilliti til myndatöku og sviðsetningar
• skoðum A Piece of Apple Pie handritið og greinum það niður í smæstu smáatriði
• veltum fyrir okkur sviðsetningu og myndatöku í A Piece of Apple Pie

Ég mæli með því að þið lesið ekki kafla 7 og 8 í FDF fyrr en eftir þennan tíma, þannig getið þið nálgast A Piece of Apple Pie handritið með ferskum huga, og þannig lærið þið mest af þessu. Ég ætla samt að gefa ykkur grunnflöt veitingastaðarins þ.a. þið getið byrjað að velta þessu fyrir ykkur ef þið viljið:

Mánudagur 16.10-?
Annað hvort Truman Show í leikstjórn Peter Weir eða 8½ eftir Federico Fellini. Þessar myndir eru teknar fyrir í köflum 14 og 15 í FDF og því er æskilegt að við horfum á þær. Það er bara spurning hvort það séu ekki allir búnir að sjá Truman Show.

Miðvikudagur 8.55-9.35
Höldum áfram í Film Directing Fundamentals:

• örfá orð um vinnu með leikurum (kafli 10)
  
• hlutverkaskipting og ábyrgð leikstjórans (kafli 11)
  
• skoðum Notorious í heild sinni - hvað getum við lært af henni (kafli 13)
  

Dagskrá næstu viku

Mánudagur kl. 8.10-9.35
Tungumál kvikmynda, dramatísk uppbygging og e.t.v. náum við að byrja á sviðsetningu og myndatöku. Byggist á köflum 1-6 í Film Directing Fundamentals.

Mánudagur kl. 16.10-17.50
Notorious í leikstjórn Alfred Hitchcock.

Miðvikudagur kl. 8.55-9.35
Höldum áfram með efni mánudagsmorguns. Kaflar 1-6 í FDF.

Á miðvikudag ættu allir að vera komnir í hóp og búnir að ákveða leikstjóra fyrir fyrirlestra sem á að flytja mánudaginn 5. nóvember og miðvikudaginn 7. nóv.

Skil á hátíðarfærslum

Skilafrestur á hátíðarfærslum er til miðnættis næstkomandi sunnudag. Eftir það lækkar einkunnin. Þið eigið að gera a.m.k. tvær veglegar færslur um myndir sem þið sáuð á hátíðinni eða viðburð sem þið fóruð á. Hver færsla á að vera a.m.k. 300 orð, og ekki skemmir fyrir ef það fylgir mynd með.
Ef þið komust af einhverri ástæðu ekki á tvær myndir á hátíðinni þá eru nokkrar leiðir til þess að komast í kringum það. Heima, 11th Hour og The Bothersome Man eru allar í almennum sýningum. Ég mæli með að þið farið þá annað hvort á Heima eða Vandræðamanninn - ég hef bara heyrt slæma hluti um 11th Hour.
Þá eru nokkrar myndir á hátíðinni sem eru aðgengilegar á DVD eða netinu. Þar á meðal eru Brand on the Brain, Fay Grim, XXY og Danielson: A Family Movie.
Svo eru gömlu myndirnar eftir Kaurismäki og Fassbinder allar til á DVD. Maður án fortíðar á t.d. að vera til á velflestum vídeóleigum.
Þannig að þið hafið enga afsökun fyrir því að skila ekki inn færslum (fyrir utan það að það á nú ekki að vera svo erfitt að fara tvisvar í bíó á 10 dögum).

Tvöfaldur tími á morgun

Ég ætlaði að setja þessa tilkynningu inn fyrr. Efast um að nokkur sjái þetta fyrir morgundaginn, en skelli henni samt inn. Á morgun verður sem sagt tvöfaldur tími, mæting kl. 8.10. Allur tíminn mun fara í The Cabinet of Dr. Caligari.

RIFF: Dagur 11

It started with a whimper and ended with a moan. Ég veit ekki hvernig ég ætti að orða þetta jafnvel á íslensku. Hátíðin byrjaði og endaði illa, eiginlega allt inn á milli var gott. Í kvöld fór ég á Ávallt, aldrei og hvar sem er (Antonin Svoboda) og 4 mánuðir, 3 vikur og 2 dagar (Christian Mungiu).

Ávallt, aldrei og hvar sem er (Antonin Svoboda)
Ég bjóst svo sem ekki við miklu. Aðalástæðan fyrir því að ég fór á þessa mynd var að ég var forvitinn hvort það væri hægt að halda dampi í 90 mínútur og gera góða mynd þegar aðalpersónurnar eru fastar í bíl megnið af myndinni. Eftir að hafa séð þessa mynd myndi ég segja að svarið væri "nei", en það er ekkert rosalega afgerandi "nei".
Fyrir það fyrsta þá er mynd um menn sem eru fastir í bíl ekki gott bíó. Þetta er hugmynd sem gæti virkað vel í skáldsögu, þar sem er hægt að kafa í hugsanir persóna o.s.frv., en þetta virkar illa í bíómynd, m.a. vegna þess að fátt virkar verr á hvíta tjaldinu en kyrrstæður bíll. Það er einfaldlega erfitt að ná góðri mynd af fólki sem er inni í bíl. Megnið af skotunum eru tekin fyrir utan bílinn, þ.a. áhorfandinn upplifir aldrei almennilega innilokunarkenndina sem persónur finna. Þetta er konsept sem virkar bara illa í kvikmynd.
Í öðru lagi þá hlýtur mynd af þessu tagi að standa og falla með persónum sínum, þ.e. mönnunum sem eru fastir í bílnum. Enginn þessara þriggja manna er áhugaverður. Raunar eru þetta alveg grútleiðinlegar persónur. Sem hafði það að verkum að á kafla nennti ég varla á horfa á myndina. Raunar má líta þannig á þetta að með þessum hrikalega leiðinlegu persónum hafi leikstjóranum þó tekist að gefa áhorfandanum nasasjón af því hvernig það er að vera fastur í bíl með fólki sem manni líkar ekki við. Ég veit að ég hefði klikkast ef ég hefði verið fastur í bíl með þessum þremur...
Stundum finnst mér eins og myndir komist á hátíðir bara vegna þess að þær eru erlendar. Ég efast stórlega um að við hefðum einu sinni heyrt um þessa mynd ef hún væri bandarísk. Vissulega býr Hollywood til heilan haug af rusli, og þessi mynd er ekki beinlínis rusl, en maður hlýtur að spyrja sig hvaða erindi hún á á RIFF. Ég upplifði þetta meira eins og svona dæmigerða sunnudagsmynd á RÚV.
Við nánari eftirgrennslan sé ég að ég sá fyrri mynd sama leikstjóra sem var sýnd á hátíðinni 2005. Hún var talsvert betri en þessi, en samt ekkert sérstök. Ef ég hefði fattað að þetta væri sami maður, hefði ég líklegast ekki farið á þessa.

4 mánuðir, 3 vikur og 2 dagar (Christian Mungiu)
Enn og aftur bjóst ég ekki við neitt sérstaklega miklu. Vissulega vann hún aðalverðlaunin á Cannes, en það segir manni ekki neitt lengur. Það fer algjörlega eftir því hver er í dómnefndinni á Cannes og hver fer fyrir henni, hvort verðlaunin eru veitt virkilega góðri mynd eða mynd sem hefur frammi skoðanir sem hugnast dómnefndinni. Fahrenheit 9/11 vann fyrir nokkrum árum, og það var frekar slök mynd sem var valin bara til þess að senda Bush skilaboð. Elephant eftir Gus van Sant vann 2002 (held ég), og það var ekki ýkja merkileg bíómynd. Og ég gæti haldið áfram ef ég væri minnugri. Jim Emerson var búinn að lýsa því yfir að það lýsti fádæma heimsku eða röngum áherslum hjá dómnefndinni á Cannes að þessi mynd skyldi vinna en ekki No Country for Old Men eftir Coen bræðurna (sem hann segir vera essens kvikmynda, og Ebert sagði vera fullkomna).
Ég var líka hrikalega óánægður þegar ég sá að hún var sýnda af myndvarpa, líkast til af Digibeta, þrátt fyrir að í bæklingnum stæði 35mm. Gæðin voru í samræmi við það - ömurleg. Satt best að segja þá sé ég ekki tilganginn í því að fara á mynd sem er tekin á filmu en sýnd á digibeta - ég fengi líkast til betri gæði af því að horfa á hana af DVD disk á sjónvarpinu heima. Það er svo sem í lagi ef myndin er tekin á digital til þess að byrja með, t.d. truflaði þetta mig ekkert sérstaklega á Danielson myndinni. En þegar myndin er tekin á filmu þá á að sýna hana á filmu, annars á bara að sleppa því. Reynsla mín af digibeta-sýningum er hræðileg: í vor sá ég Still Life og þá virkaði ekki myndvarpinn og hún var sýnd svart-hvít; Híena, fyrsta myndin sem ég sá á hátíðinni var sýnd á digibeta og þar var bæði mynd og hljóð ömurlegt; og svo þessi.
Myndin sjálf er ekkert sérstök, eiginlega barar frekar slök. Þetta er eiginlega myndin sem ég var hræddur um að XXY myndi vera (áður en Árni og Bóbó sannfærðu mig um að svo væri ekki), þ.e. vandamálamynd sem blóðmjólkar vanlíðan persónanna án þess að skila af sér heildstæðri hugsun um vandann. Ég fatta ekki hver pælingin á bak við þessa mynd er.
SPOILER
Vandinn fyrir mig er sá að persónurnar eru fífl upp til hópa. Gabi er búin að bíða í 4½ mánuð með að fara í fóstureyðingu, og fer til virkilega ömurlegs gaurs bara vegna þess að hann er þekktur fyrir að eyða fóstrum sem eru komin yfir 3 mánuði. Hún lætur vinkonu sína sjá um allt og fær hana til þess að sofa hjá gaurnum sem borgun fyrir aðgerðina! Síðan er virkilega ógeðsleg sena þar sem fóstrið liggur á baðherbergisgólfinu, hálf-innpakkað í handklæði, og er í mynd í svona 30-45 sekúndur. Viðbjóður! Myndin endar svo á því að þær heita hvor annarri að þær muni aldrei tala um atburði þessa dags, og við fáum á tilfinninguna að þetta verði hvíti fíllinn í herberginu, og hljóti að stía þeim í sundur.
Er myndin með eða á móti fóstureyðingum? Gabi hefði heldur ekki fengið fóstureyðingu nú til dags ef hún hefði verið komin svona langt. Kannski hefði hún farið fyrr ef það hefði ekki verið bannað. Hver veit? Vandinn er sá að mér er slétt sama.

RIFF: Dagur 10

Næstsíðasti dagurinn. Í dag fór ég á fyrirlestur Peter Greenaway og á Ledsaget udgang (Erik Clausen). Á leiðinni heim úr Regnboganum stoppaði ég örstutt í lokahófinu í Landsbankanum, fékk mér einn bjór og hitti m.a. Árna. Annars var ég hissa á því að það skyldu ekki fleiri láta freistast af ókeypis áfengi og snittum.

Peter Greenaway
Ofboðslega góður fyrirlestur. Ég hafði áhyggjur af því að maður myndi ekki vera alveg með á nótunum, út af því að ég hef bara séð eina mynd eftir hann, og ég vissi að hann ætlaði að fjalla sérstaklega um tvö nýleg verk í fyrirlestrinum, The Tulse Luper Suitcases (2003) og Nightwatching (2007). Áhyggjur mínar reyndust algjör óþarfi. Greenaway talaði í rúma tvo tíma og hélt athygli minni algjörlega allan tímann.
Hann byrjaði á því að fjalla aðeins um Nightwatching og Rembrand, en Nightwatching er einmitt um þetta fræga málverk Rembrandts. Bíómynd um málverk? spyrjið þið kannski, en þessi lítur út fyrir að vera svona þúsund sinnum meira spennandi en Girl With A Pearl Earring. Greenaway er lærður listmálari, og sagði margt mjög áhugavert um Rembrandt og um listir almennt. Greenaway sýndi okkur m.a. trailerinn og þó það sé náttúrulega ekkert að marka trailera, þá gerði hann þennan sjálfur og myndin virtist vera áhugaverð, spennandi og sexí. Ég ætla á hana ef hún kemur í bíó.
The Tulse Luper Suitcases er í rauninni ekki bíó, heldur miklu frekar margmiðlunar-prójekt einhvers konar. Bíómyndin (sem er 7 tímar) er bara hluti af þessu. Vefurinn er annar hluti, og tölvuleikur enn annar. Síðan eru alls konar listaverk og innsetningar sem eru líka hluti af þessu, m.a. ferðatöskurnar 92 sem titillinn vísar í.
Greenaway talaði um að í gegnum tíðina hefði hann reynt að gera A- og B-myndir á víxl. A-myndir eru þá sæmilega aðgengilegar myndir sem fá nokkuð marga áhorfendur og græða yfirleitt einhvern pening, B-myndir eru ekki nærri því eins notendavænar, miklu erfiðari og framsæknari myndir. Eins og hann orðaði það, þá notar hann pening og traustið sem A-myndirnar færa honum til þess að búa til B-mynd. Miðað við það sem ég hef séð þá er Tulse Luper Suitcases greinilega B-mynd, en Nightwatching greinileg A-mynd.
Greenaway sagði margt mjög áhugavert. Meðal annars að flestir væru ólæsir eða illa læsir á myndir og myndmál. Hann vildi meina það að internet/multimedia byltingin myndi kannski/vonandi hafa svipuð byltingaráhrif á þessa tegund læsi og prentlistin hafði á textalæsi. Hann sagði að kvikmyndir væru upp til hópa blendingar ("mongrels") og væru í rauninni ekkert sjónrænt merkilegar, að í þeim væri of mikill texti og of mikið leikhús, að þær jöðruðu oft við það að vera myndskreyttur texti. Hann trúir því að það sé hægt að búa til kvikmynd sem er 100% sjónræn, og vill meina að á þessum 112 árum sem eru liðin síðan Lumiére-bræður sýndu myndir sínar í fyrsta skipti höfum við einungis náð fram brotabroti af möguleikum kvikmyndalistarinnar. Í Tulse Luper Suitcases kannar hann aðeins ytri mörk þess sem við þekkjum, og hann telur sig hafa náð fram hluta af því sem hann vildi, en þeir kaflar sem ég sá voru ekki beinlínis byltingarkenndir þó þeir hafi vissulega verið öðruvísi.
Kvikmyndir Greenaway eru yfirleitt ekki skipulagðar í kringum einhverja sögu, þetta eru ekki frásagnarkvikmyndir í beinum skilningi. Kvikmyndir hans eru samt ekki kaos, heldur eru þær skipulagðar í kringum eitthvað annað en frásögnina, t.d. er The Cook the Thief... skipulögð í kringum liti, grunnlitirnir mynda kafla myndarinnar eftir því sem mér skildist. Þannig getur verið erfitt fyrir venjulegan áhorfanda að ná samhenginu.
Tónskáldið John Cage sagði eitt sinn að ef meira en 20% af listaverki er "nýtt", þá missir maður 80% af áhorfendunum/hlustendunum. Við erum yfirleitt sæmilega fljót að læra að meðtaka eitthvað nýtt, en ef of stórt hlutfall verksins er þannig að við skiljum það ekki, þá er hætta á að við meðtökum ekki neitt.
Greenaway sagði ótalmargt fleira áhugavert, en ég ætla ekki að endurtaka allan tveggja-tíma fyrirlesturinn hér. Eftir áramót skoðum við að öllum líkindum experimental og listræna kvikmyndagerð, og það verður ekki gert án þess að nefna Greenaway.

Ledsaget udgang (Erik Clausen)
Ósköp fín lítil mynd, akkúrat það sem ég bjóst við og vonaðist eftir. Clausen var viðstaddur og kynnti mynd sína með þeim orðum að hann væri svolítið "öðruvísi", hann notaðist við lítið tökulið, óreynda leikara og reyndi að skapa svolítið "autentíska" stemningu. Hljómar svolítið eins og nýraunsæið, en hvað um það.
Myndin fjallar um fangann John (leikinn af leikstjóranum sjálfum) sem fær frí í einn dag til þess að mæta í brúðkaup sonar síns. Úr verður lítil vegamynd með fjölmörgum skemmtilegum uppákomum. Förunautur hans, Bo, er hálfgerður sveitalubbi sem leyfir John að stjórna ferðinni, og mikið af húmornum snýst um samskipti þeirra tveggja. Myndin heldur fínum dampi og inniheldur ágætis twist. Eftir kynninguna hafði ég áhyggjur af því að leikurinn yrði slakur, en hann reyndist bara ágætur. Persónur eru upp til hópa trúverðugar.
Sem sagt, ágætis mynd - létt, skemmtileg, aðgengileg, fínasta afslöppun. Ekkert meistaraverk, en maður bjóst svo sem heldur ekki við því.