Harði diskurinn kominn

Fékk loks utanáliggjandi harða diskinn fyrir klippitölvuna. Mæli með því að Ólympíuliðið komi og fái hann hjá mér áður en þeir byrja að klippa.

Misstum af Baltasar

Þökk sé klúðrinu í mér þá virðumst við endanlega hafa misst af Baltasar Kormáki - hann er aftur kominn til útlanda og verður þar næstu 3-4 vikurnar a.m.k. Sorrí.
Mæting á morgun er þá 8.55, og við getum vonandi kíkt á endurbætta útgáfu af maraþonmyndum hópa 3 og 4 (trailer og búálfur).

Dagskrá næstu viku

Mánudagur 8.10-9.35
"The Extremes of Cinema". Ég hef alltaf haft gaman af myndum sem reyna á þolmörk þess hvað má í bíómyndum áður en þær hætta að virka (eða hætta að vera bíómyndir). Hversu langt getum við gengið áður en myndin hættir að virka? Ef við fjarlægjum einhvern einn þátt kvikmyndalistarinnar úr myndinni, hvað getur þá komið í staðinn?
Við skoðum a.m.k. eitt reel úr Rope, mynd þar sem eiginlega er ekkert klippt, og La Jetée, mynd sem byggir nær einvörðungu á klippingu.

Mánudagur 16.10-18.00
Höldum áfram með sama þema. Mér dettur helst í hug að sýna Sångar från andra våningen, þar sem lítið sem ekkert er klippt; Happy End sem er bókstaflega öll afturábak; eða Themroc, þar sem ekkert er talað. Vafalítið koma einhverjar fleiri til greina. Einhverjar tillögur?

Miðvikudagur 8.30/8.55-9.35
Ég er búinn að vera að trassa það að reyna að ná í Baltasar Kormák. Nú er það í vinnslu, en ég hef enn ekkert heyrt í honum. Ef hann kemur, þá verður mæting kl. 8.30, annars 8.55. Og þið munið að þið eigið að vera tilbúnir með spurningar.

Dagskrá næstu viku

Örstutt lína um dagskrána. Afsakið hvað þetta kemur seint, en ég er netsambandslaus þessa dagana.

Mánudagur 8.10-9.35
Ræðum klippingu.
Reynum að koma hlutunum af stað hvað varðar tökudaga. Ef ég verð ekki kominn með neinar pantanir á tökudögum í lok vikunnar, þá verð ég að skipa tökudögum á ykkur sjálfur.

Mánudagur 16.10-18.00
Bíó.
Hugsanlega Killer of Sheep.

Miðvikudagur 8.55-9.35
Klipping.

Dagskrá næstu viku

Mánudagur 8.10-9.35
Komumst að niðurstöðu í bloggfærslumálinu.
Horfum á áhugaverðan þátt um CGI-tæknibrellur (reyndar svolítið gamall og þar af leiðandi úreltur).
Lítum e.t.v. á fleiri sýnidæmi úr Final Cut.

Mánudagur 16.10-18.00
Óvissubíó.

Miðvikudagur: Frí

Hvar eru handritin? Ég er enn sem komið er bara búinn að fá 1 handrit (frá Ólympíuliðinu). Hvar eru öll hin?

Bestu og verstu óskarsverðlaunahafarnir

Edward Copeland á eddieonfilm.blogspot.com er mikill lista-maður, og á hverju ári gerir hann skoðanakönnun um bestu og verstu óskarsverðlaunahafana í einhverjum flokki. Í ár eru það leikararnir. Listinn er nokkuð áhugaverður, og eins og alltaf er athyglisverðast að sjá röksemdafærsluna sem fólk gefur fyrir vali sínu. Það er sérstaklega skemmtilegt að lesa listann yfir verstu leikarana, og alveg ótrúlegt hvað margir eru fúlir yfir sigri Roberto Benigni. Eins smekklaust og það kann að þykja, þá hafði ég bara frekar gaman af þeirri mynd, en ég get alveg verið sammála um það að hann átti ekki að vinna óskarinn.
Hér er listi yfir alla sigurvegarana.

Ég verð að játa að ég hef ekki séð nema 39 af 80 myndum (reyndar nokkrar sem ég hef séð en tel ekki með, vegna þess að ég man ekkert eftir þeim), en hér er mitt val:

5 Bestu bestu leikararnir:
1. Marlon Brando (On the Waterfront)

"I could'a been a contender."

Þegar Marlon Brando var góður þá var hann langbestur. Ég hef heyrt sögu þess efnis að á fyrsta tökudag lék Brando senuna á tvo mismunandi vegu - annars vegar af alvöru og dýpt og hins vegar yfirborðskennt og letilega. Ef leikstjórinn valdi vitlausa töku gaf Brando skít í myndina og lék illa (á hans mælikvarða) alla myndina. Ef leikstjórinn valdi rétta töku gaf hann sig allan í leikinn og skilaði snilldar-performans. Þetta er einn af þeim. Brando sem fyrrverandi boxarinn Terry er margbrotin og dýnamísk persóna. Hann gerir góða mynd að frábærri mynd. Ég gæti horft á hana bara til þess að horfa á Brando leika.

2. Robert de Niro (Raging Bull)
Ótrúlegur kraftur. Skapar frábæran, trúverðugan karakter og sýnir á sér margar hliðar. Ótrúlegt hvað hann er orðinn einhæfur núna karlinn.

3. James Cagney (Yankee Doodle Dandy)
Ekki beint minn uppáhalds-performans með Cagney. Mér finnst hann persónulega betri í gangster-hlutverkunum (Public Enemy, Roaring Twenties, Angels With Dirty Faces, White Heat). En hann er góður í þessari og sýnir á sér aðra hlið, syngur og dansar og gerir það vel (enda með reynslu af vaudeville og öðru slíku). Cagney er eins og hinn ungi de Niro að því leyti að það er einhver óbeisluð og hættuleg orka í kringum hann, manni finnst alltaf eins og hann geti sprungið.

4. Ray Milland (Lost Weekend)
Fyrir utan 1-2 senur þar sem mér fannst hann ofleika, þá er þetta glæsileg frammistaða. Sjarmerandi en örvæntingarfull bytta, og hann skilar því mjög vel.

5. Marlon Brando (The Godfather)
Frekar óvenjulegt hlutverk fyrir Brando að því leyti að persónan byggir að hluta á förðun og töktum, en hann færir þessu samt vissan trúverðugleika og sannleika. Ein sena stendur upp úr - þegar hann eltir barnabarnið um garðinn með appelsínubörkinn í kjaftinum. Þessi sena er svo ótrúlega sönn og færir persónunni svo mikla dýpt. Og hún er að mestu leyti byggð á spuna Brandos...

5 Verstu bestu leikararnir:
1. Russell Crowe (Gladiator)
Fyrir hvað fékk hann Óskarinn? Ég er yfirleitt ekki hrifinn af Crowe, og frammistaðan í þessari mynd er ekki með hans betri. Og eins var ég ekki hrifinn af honum í A Beautiful Mind. Ef hann hefði einhvern tíma átt að vinna hefði það átt að vera fyrir Insider. Og svo sannarlega ekki fyrir þetta drasl.

2. Tom Hanks (Forrest Gump)
Leikframmistaða sem byggir alfarið á ömurlegum einhæfum töktum sem hann hermdi eftir krakkanum sem lék Forrest ungan. Í mynd sem ég þoli ekki (m.a. vegna leiksins).

3. Roberto Benigni (Life Is Beautiful)
Apalæti + Chaplin-eftirherma = Óskarsverðlaun? Hélt ekki.

4. Rex Harrison (My Fair Lady)
Þegar ég renndi yfir listann og sá að þetta gimp fékk Óskar varð ég ansi hissa. Hann mætti jafnvel fara ofar. Sýnir nákvæmlega enga dýpt í leik sínum, er aldrei trúverðugur og hefur enga útgeislun. En hann talar með enskum hreim!

5. Gary Cooper (Sergeant York)
Einn allra einhæfasti og stífasti leikari allra tíma. Hann fór langt með að eyðileggja fyrir mér Love in the Afternoon. Og hér er hann stífur, tilfinningalaus og óspennandi alla leið í gegn. Þeir sem fíla hann tala um mínímalískan leik. Hann sagði eitt sinn við Elia Kazan (sem leikstýrði On the Waterfront) að trikkið við kvikmyndaleik væri að gera sem minnst. Sú trú hans skín í gegn í flestum hlutverkum hans. Mér finnst óskiljanlegt að hann skuli hafa fengið tvo óskara.

Ég skal alveg játa það að þetta er ekki frumlegasti listi allra tíma, en það verður að hafa það. Jack Nicholson í One Flew Over the Cuckoo's Nest hefði vel getað komist á bestu 5, en frammistaða hans í As Good As It Gets hefði líka alveg getað komist á verstu 5, þ.a. það jafnast út. Eftirhermur eins og Philip Seymour Hoffman í Capote gætu hugsanlega átt erindi á verstu 5. Ég hefði líka viljað koma Charlton Heston í Ben-Hur á verstu 5 (maður ætti kannski að búa til verstu 6 lista, bara fyrir hann?).
Hvað finnst ykkur um listann hans niðurstöður könnunarinnar hjá Copeland?

Skoðanakönnun 2: Mildi eða gengisfelling á námi?

Í kjölfar viðbragða við síðustu færslu, er ég tvístígandi. Ég sé það núna að ég hefði a.m.k. átt að bera ákvörðunina undir hópinn áður en hún var tekin. Að vissu leyti er þessi tilslökun hluti af viðbragði mínu við því hvernig ég kenndi námskeiðið síðast. Þá lenti ég á villigötum í hina áttina, og lagði allt of mikið lesefni á liðið. Ég held að þá hafi verið einhverjar 300-400 blaðsíður af tyrfinni kvikmyndafræði til prófsins, sumt nánast óskiljanlegt (t.d. hrikaleg grein um merkingarfræði kvikmynda). Kannski finn ég einhvern meðalveg næst.

Nokkur atriði til umhugsunar:

1. Mun þetta virka letjandi á bloggkónginn og hirð hans? Það er ekki eins og það sé bannað að gera fleiri en 50 færslur...
   
2. Mun þetta einhverju máli skipta fyrir þá sem eru verst staddir? Skiptir það t.d. Hjálmar einhverju máli hvort hann eigi 60 færslur eftir, eða bara 50?
   
3. Er eftirsóknarvert að hafa fyrirkomulagið þannig að hinir frestanahneigðu sitji sveittir yfir tölvunni dögunum saman dagana fyrir prófin þegar þeir ættu að vera að læra fyrir stúdentspróf? Myndu þeir kannski bara fresta lærdómnum hvort eð er? Er eitthvað annað fyrirkomulag sem myndi henta betur?
4. Er fyrirgjöfin kannski á villigötum? Er ekki betra að gefa fyrir gæði frekar en magn, og verðlauna þá sem leggja metnað í hverja færslu, þó þeir nái kannski ekki alveg að gera jafn margar færslur. Mætti finna einhvern meðalveg í þessum efnum? Ég er alveg á því að ég vil frekar lesa 20 vandaðar og metnaðarfullar færslur en 30 lágmarksfærslur sem eru flestar skrifaðar til þess að fylla upp í kvóta.
   

Sem sagt, kosningin er einföld:

• Ef þið viljið að síðasta færsla haldist þá kjósið þið "Já".
  
• Ef þið viljið að hlutirnir haldist óbreyttir miðað við haustönn þá kjósið þið "Nei".
  
• Ef þið viljið taka kerfið til gagngerrar endurskoðunar, t.d. auka kröfur á hverja færslu en fækka færslunum eða gefa fyrir samkvæmt einhverri flókinni formúlu þar sem metnaður, dugnaður, gæði, magn og frumleiki koma við sögu (getur Jón ekki búið til eitthvað slíkt?) þá veljið þið þriðja kostinn.

Í ljósi þess að sumir hafa haft orð Al Capone að leiðarljósi ("Vote early and vote often") við fyrri kosningar þá held ég að við verðum að líta á þetta sem óformlega, ekki bindandi skoðanakönnun.

Tilslökun

Ég hef verið að hugleiða kröfurnar sem ég geri til ykkar varðandi bloggin, og hef komist að þeirri niðurstöðu að slaka aðeins á þeim: Á vorönn verður lágmarksfjöldi bloggfærslna 20 í stað 30. Þetta þýðir að heildarfjöldi færslna verður að vera 50 til þess að fullt hús stiga sé gefið. Til þess að hvetja þá til dáða sem ekki fylltu í kvótann á haustönn, verður vorönn látin vega þyngra í þeirra tilviki (þ.e.a.s. ef þeir bæta sig).
Ástæður þessarar óvæntu tilslökunar eru tvær:

1. Þið gerið fleiri og stærri verkefni á þessari önn (og hafið auk þess nóg að gera í öðrum fögum).
2. Ég er búinn að vera ótrulega lélegur í blogginu upp á síðkastið, og finnst ég vera argasti hræsnari að gera kröfur til ykkar sem ég uppfylli ekki sjálfur.

Dagskrá næstu viku

Mánudagur 8.10-9.35
Skoðum klippitölvuna svolítið. Við förum m.a. í það hvaða vinnulag best er að hafa við innskráningu myndefnis, grófklippingu og annað tilfallandi. Gott væri ef þeir sem hafa reynslu af því að klippa í Final Cut miðli af reynslu sinni.

Mánudagur 16.10-18.00
Mér sýnist á öllu að Devil's Backbone verði fyrir valinu.

Miðvikudagur 8.55-9.35
Ræðum klippitölvuna og klippingu frekar.
Ræðum stöðuna á handritinu.

Föstudagur kl. 23:59:59
Skilafrestur á handritinu. Sendist á sigurdurp(hjá)mr.is, í .pdf formati, skrifað út úr celtx.

Hrollvekjusinfónía og Nosferatu í Salnum á morgun (sunnudag)

Á morgun kl. 17 verður Nosferatu í leikstjórn F.W. Murnau sýnd í Salnum í Kópavogi, við lifandi undirleik. Tónlistin er eftir danska tónskáldið Helle Solberg. Það eru líka pallborðsumræður um þýska expressjónismann (ein af mínum uppáhalds kvikmyndastefnum) og vampírugoðsögnina. Frekari upplýsingar má nálgast hér.
Ég mæli eindregið með að menn kíki. Nosferatu er mögnuð mynd, og það eru forréttindi að fá að sjá hana með lifandi undirleik, sérstaklega ef um almennilega tónlist er að ræða (sem ég abyrgist ekki, enda hef ég ekki heyrt tónlist Solbergs við myndina). Nosferatu er nefnilega sorglegt dæmi um þögla mynd sem ansi erfitt er að nálgast með almennilegri tónlist. Það eru örugglega til 10 mismunandi DVD-útgáfur af myndinni bara í Evrópu, með misgóðum myndgæðum og líklegast 7-8 mismunandi tónverkum undir. Ég hef t.d. séð hana með hrottalega lélegri elektró-tónlist sem fór langt með að eyðileggja stemninguna í myndinni.

Funny Games

Ég tók áhættu með því að sýna mynd sem ég hafði ekki séð áður og mér sýndist á mönnum að það hafi ekki alveg gengið upp. Ingólfur kallar myndina "skelfilega" og Jón segir hana "ógeðslega langdregna". Undir venjulegum kringumstæðum hefði ég reynt að forðast að sýna mynd sem ég hefði ekki séð áður, einmitt vegna þess að þá getur maður lent í því að missa algjörlega marks. Undir venjulegum kringumstæðum hefði ég horft á 15-20 myndir í jólafríinu og m.a. tékkað á myndum til þess að sýna ykkur. Og þá er komið að "lame" afsökun vikunnar: jólafríið fór í að gera upp íbúð sem ég keypti í nóvember, og ég er enn að vinna í henni (fóru t.d. rúmir 20 tímar í að leggja flísar nú um helgina). Mig langaði til þess að sýna ykkur "edgy" evrópska mynd og mundi ekki eftir neinni sem mér fannst nógu nýleg (Happy End og Themroc finnst mér góðar en þær eru svolítið gamlar, Come and See er eiginlega of löng, Taxidermia er mjög skrýtin, og 12:08 East of Bucharest er meira léttmeti en ég var til í þetta skiptið). Þannig að ég tók sénsinn á Funny Games. Fleiri en einn kvikmyndanörd hefur haldið því fram við mig að Michael Haneke sé besti núlifandi (eða virki, man ekki hvort) leikstjórinn, og að þessi sé brilljant. Caché fannst mér fín þó hún hafi kannski ekki verið nein snilld.

Ég myndi ekki ganga svo langt að kalla hana skelfilega, en langdregin var hún á köflum. Sérstaklega kaflinn sem byrjar á skotinu hér fyrir neðan, hann var bara "painful". Mér fannst samt margt ágætt við hana. Hegðun geðsjúklinganna Paul og Peter var framan af nokkuð fersk og skemmtileg. Dýnamíkin milli þeirra þótti mér líka ágæt. Ég hef líka alltaf verið svolítið veikur fyrir niðurrifi fjórða veggjarins, sem mér fannst reyndar ekki unnið nógu markvisst með í myndinni (annað hvort ætti það að vera gegnumgangandi þema eða eitthvað sem er gefið í skyn þ.a. áhorfandinn velkist í vafa - millibilsástandið í þessari mynd fannst mér hálf-slappt). Eins með kommentið um að myndin hafi ekki náð bíómyndalengd (sem kemur nota bene akkúrat á slaginu 90 mínútur). Myndin er vissulega sjálfsmeðvituð, en leikur sér alls ekki nógu markvisst með þessa sjálfsmeðvitund. Þess vegna fannst mér atriðið þar sem spólað er til baka bara hallærislegt, en ég er sannfærður um að við aðrar aðstæður hefði mér þótt það stórskemmtilegt. Ingólfur spyr líka hvort myndin hafi átt að vera "einvhers konar fáránleg ádeila á tölvuleiki", og svarið við því er einfaldlega "já". Kannski ekki endilega tölvuleiki, heldur bara fjöldamenningu (pop culture) samtímans - sjónvarp (þeir kalla sig líka Tom and Jerry, Beavis & Butthead), tölvuleiki og ofbeldið sem viðgengst í þessum miðlum.

Þetta er flott skot ... en þarf það að vera svona langt?

Á maður að fara öruggu leiðina eða taka sénsinn? Hvað finnst ykkur? Stundum hittir maður á ferskar og framandi myndir eins og Oldboy. Stundum mislukkast þetta eins og virðist hafa gerst með Funny Games og eins og gerðist fyrir tveimur árum þegar ég sýndi Woman Under the Influence, sem er 2½ tími og inniheldur m.a. rosalega vandræðalegt matarboð í rauntíma (en það á að vera erfitt áhorfs).
Jæja, ætli ég reyni ekki að fara öruggu leiðina næstu 2-3 vikur, nema ég fái sérstaka hvatningu til annars. Ég var að hugsa um Ameríku næst.

• Hal Hartley var í uppáhaldi hjá mér þegar ég var á ykkar aldri (t..d Amateur og Trust) áður en hann gerði draslið No Such Thing hér á Fróni. Hann er reyndar ógeðslega tilgerðarlegur...
  
• Jim Jarmusch er líka í miklum metum hjá mér, og Dead Man er í sérstöku uppáhaldi. Ég held ég sé svolítið veikur fyrir tilgerð...
• John Sayles er með betri indie-leikstjórum Bandaríkjanna, ég bara hef ekki séð nógu margar myndir eftir hann. Lone Star var djöfulli góð...
• Eða kannski einhver Mið- eða Suður-Amerísk. Það eru auðvitað allir búnir að sjá stærstu titlana: Amores perros, City of God, Devil's Backbone og Pan's Labyrinth. Kannski Cronos eftir sama leikstjóra og gerði síðustu tvær...
  

Dagskrá næstu viku

Mánudagur 8.10-9.35
Í fyrri tímanum haldið þið áfram að þróa fléttuna fyrir stuttmyndina ykkar. Í seinni tímanum segið þið okkur hinum frá því hvernig staðan er. Mikilvægt að sem flestir mæti!

Mánudagur 16.10-18.00
Horfum á nýlega Evrópska bíómynd. Þessa stundina hallast ég að Funny Games í leikstjórn Michael Haneke. Það eru reyndar nokkrar aðrar sem koma líka til greina...

Miðvikudagur 8.55-9.35
Annað hvort haldið þið áfram að vinna í handriti að stuttmynd eða þá ég sýni ykkur klippitölvuna og við byrjum að undirbúa klippiverkefnið.

Brúðguminn

Fín mynd. Farsakennd og fyndin á köflum og aðrir kaflar dramatískir og átakanlegir. Leikurinn var almennt góður, og það er gaman að sjá nýtt andlit í íslenskri bíómynd, en Laufey Elíasdóttir var bara ansi góð. Raunar var ég að fatta að Laufey var líka í Blóðböndum, og var góð þar líka...

Ég er ekki viss hvað mér fannst um tímaröðina, þ.e. það hvernig endurlitin eru fléttuð inn í. Samt er ég sannfærður um að það að hafa endurlit er rétta ákvörðunin. Mér fannst þau óþarflega ágeng (hvíti blossinn í upphafi hvers endurlits fannst mér óþarfi) og mér fannst þau ekki alveg samkvæm sjálfum sér (sum endurlitin eru greinilega endurminningar sem líða gegnum huga Jóns á einmitt þeirri stundu, önnur virðast ekki vera það, sérstaklega þau sem koma snemma í myndinni).

Spoiler

Það er svolítið gaman að pæla í Brúðgumanum út frá því sem við erum búnir að vera að ræða í tímum upp á síðkastið. Jón Jónsson, persóna Hilmis Snæs, er nefnilega alveg ótrúlega passífur karakter (sem er t.d. hálfgert tabú hjá McKee). Allt í gegnum myndina gerir hann ekki neitt, hann tekur ekki eitt einasta hænuskref af eigin sjálfsdáðum, heldur flýtur nánast meðvitundarlaus með straumnum. Myndin fléttar saman tveimur þráðum úr lífi Jóns, annars vegar hvernig hann glutrar niður hjónabandi sínu með aðgerðaleysi og aumingjaskap og hins vegar hvernig honum tekst næstum að klúðra sambandi sínu við Þóru daginn áður en þau giftast.

Það sem mér fannst helst vanta var að Anna, persóna Margrétar Vilhjálmsdóttur, fengi meiri dýpt og væri gerð sympatískari, og að samband hennar og Jóns væri meira sannfærandi. Þóra þylur á einum stað upp ljóð eftir Jón um konu sem hann elskar jafnmikið og sjálfan sig. Þetta er ágætt trix til þess að segja okkur að eitt sinn elskaði hann Önnu heitt, en þetta er eina raunverulega vísunin í slíka ást, og ég átti bara mjög erfitt með að trúa því. Þessi lína gefur líka í skyn að Jón hafi ekki alltaf verið svona rosalega sjálfumglaður og passífur aumingi, en ég var aldrei almennilega sannfærður um það.

Annað af lögmálum McKee sem er hunsað í Brúðgumanum er að líf aðalpersónunnar í lok myndar skal alltaf vera gjörbreytt frá því hvernig það var í upphafi. Í lokasenu myndarinnar er það hins vegar sýnt svart á hvítu að líf Jóns er algjörlega eins í lok myndar: hann sinnir starfi sínu af hálfum hug (virðist þó aðeins áhugasamari í lokin) og lifir í ástlausu og innantómu hjónabandi (þó konan sé ekki sú sama í lokin). Hann gefur ekkert af sér og tekur lítið sem ekkert til sín. Hann bara er...

Þetta leiðir okkur að annarri hugmynd - það skiptir ekki öllu hvort okkur líkar við persónurnar eða ekki. Mér líkaði ekki við margar persónur í myndinni, kannski Þóru og pabba hennar, en líkast til engan annan. Samt fannst mér þetta fín mynd. Ein af ástæðunum fyrir því að fráhrindandi persónurnar ollu mér ekki meira hugarangri er kannski sú að ég gat samsvarað mig þeim. Mér finnst ömurlegt hvernig Jón lætur, en ég trúi því að persóna hans myndi gera þetta og ég get sett sjálfan mig í hans spor, en það er vitanlega eitt af skilyrðunum fyrir því að ég geti lifað mig inn í myndina.

Nóg um Brúðgumann. Á fimmtudag ætla ég á Ívanov, og það verður gaman að bera saman þessar tvær útgáfur. Kannski kemur önnur færsla um það...

Dagskrá næstu viku

Sunnudagur kl. 16:00, Háskólabíó
Förum á sýningu á Brúðgumanum. Þið þekkið ferlið: Sýningin kemur í stað bíósýningar og til þess að fá mætingu skilið þið bíómiða til mín, hvort sem þið komið á þessa sýningu eða einhverja aðra. Auðvitað er æskilegast að sem flestir mæti á þessa sýningu.

Mánudagur kl. 8.10-9.35
Höldum áfram að spjalla um handrit. Story eftir McKee er enn helsta heimildin.
Munið eftir heimavinnunni: Lesa handrit að góðri mynd og horfa á myndina í 10 bls. bútum. Hvað má læra af því?

Handrit getið þið nálgast á www.movie-page.com/movie_scripts.htm, imsdb, simplyscripts.com og nokkrum síðum til viðbótar. Ég er að hugsa um að líta á 25th Hour eftir David Benioff (í leikstjórn Spike Lee).

Miðvikudagur kl. 8.10-9.35
Leikstjóraheimsókn: Baltasar Kormákur kemur í heimsókn og fjallar um gerð Brúðgumans.
Ég er ekki búinn að fá staðfestingu, en þangað til annað kemur í ljós þá reiknum við með komu hans. Ég vil að þið séuð tilbúnir með spurningar (2-3 á mann), og að þið séuð búnir að blogga um myndina fyrir tímann.

Update:
Svo virðist sem Baltasar sé í London fram í febrúar. Hann tók þó vel í það að koma í tíma þegar hann kemur aftur til landsins. Við verðum bara að bíða. Brúðguminn er samt áfram mynd vikunnar.

Næsta vika

Mánudagur 8.10-9.35
Umfjöllun um handrit. Grunnurinn er fyrsti hluti Story eftir Robert McKee. Bókin verður seint sagt læsileg, en ég ætla að reyna að kjarna það gagnlegasta/áhugaverðasta fyrir ykkur. Seinna verður líka notast við aðrar bækur, t.d. On Screen Writing eftir Edward Dmytryk (margfalt læsilegri en McKee, en ekki eins góð og bækur Dmytryks um leikstjórn og klippingu), Writing a Screenplay eftir John Costello (ekkert sérstök bók, en aðgengileg), Writing the Short Film eftir Pat Cooper og Ken Dancyger (nokkuð áhugaverð).

Mánudagur 16.10-18.00
Bíó.
Við höldum okkur í Asíu og myndin er innan við 10 ára gömul. Annað segi ég ekki.

Miðvikudagur 8.55-9.35
Höldum áfram á sömu nótum og á mánudagsmorgni.